ถึงจะถูก
“ล้อเล่นหรือเปล่า ผมจะร้อนตัวอะไรครับ”
ฉินเยว่ยิ้ม “ก็คุยกันเรื่อยเปื่อยค่ะ คุยทุกเรื่อง พูดถึงคุณ การแข่งขัน…พี่เมิ่งเป็นคนดีมาก!”
ฉินเยว่ไปส่งเฉินชางใต้ตึกห้องที่เขาเช่า แต่รอบๆ ที่จอดรถเต็มแล้ว ด้านนอกก็ไม่มีที่จอด จึงขับกลับบ้านตนเองเสียเลย
เพิ่งจอดรถเสร็จ หลังจากลงจากรถ ฉินเยว่เพิ่งจะล็อกรถ กำลังหมุนตัวกลับ จู่ๆ ก็เห็นเหล่าฉินและแม่เพิ่งจอดรถ หันกลับมา
ทั้งสามสบตากันพอดี
สถานการณ์อึดอัดขึ้นมา!
ฉินเยว่ยิ้ม “พ่อกับแม่เพิ่งกลับมาเหมือนกันเหรอคะ”
จี้หรูอวิ๋นกระแอมทีหนึ่ง พลันยิ้มพูด “เยว่เยว่ รถคันนี้ดูดีเชียว…รถของใครเหรอ”
เหล่าฉินเห็นฉินเยว่ลงจากปอร์เช่ สีหน้าก็มืดมนทันที!
เฉินชางเป็นคนดีมาก ยัยเด็กคนนี้รังเกียจคนจน ชอบคนรวยได้อย่างไร
คิดถึงตรงนี้ เหล่าฉินพูดพร้อมสีหน้าทะมึน “ขึ้นไปคุยกันข้างบน”
ฉินเยว่งงเป็นไก่ตาแตก วันนี้…เหล่าฉินกินดินปืนอะไรเข้าไปหรือเปล่า
