างมาเจอกัน เรียกได้ว่าเกิดปฏิกิริยาขึ้นจริงๆ
เหล้ามื้อนี้ ทำให้ทุกคนสนิทสนมกันมากขึ้น
ตอนที่แยกย้ายกันก็ประมาณสี่ทุ่มแล้ว
เฉินชางดื่มมากไปจริงๆ ตอนเข้าห้องน้ำยังเดินเซเล็กน้อย
แต่…จู่ๆ เขาก็นึกถึงเรื่องหนึ่ง!
ใช้น้ำยาบำรุงพลังช่วยให้สร่างเมาเป็นไง
เฉินชางดูในระบบแล้ว น้ำยาบำรุงพลังยี่สิบกว่าขวดวางอยู่ด้านในอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เขาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะใช้ขวดหนึ่ง
หลังจากใช้แล้ว เฉินชางก็รู้สึกหัวโล่งขึ้นมาก
เฉินชางอึ้งไปครู่หนึ่ง แบบนี้ก็ได้เหรอ มหัศจรรย์เกินไปแล้วมั้ง
น้ำยาบำรุงพลังยังมีคุณสมบัติทำให้สร่างเมาด้วย!
เพิ่งจะประหลาดใจเสร็จ เฉินชางก็เสียใจภายหลังเล็กน้อยแล้ว
เพราะมันสิ้นเปลืองไงเล่า!
ที่ดื่มวันนี้เป็นเหล้าชั้นดีที่ชุยหยวนอู่เอามาจากบ้านพ่อตาเชียว ส่วนน้ำยาบำรุงพลังก็เป็นของรักของหวงที่ตนเก็บรักษามา…
ใช้ทั้งสองอย่างไป ตนก็เสียเปล่าแล้วไม่ใช่เหรอ
เหล้าก็หายไป น้ำยายาบำรุงพลังก็หายไป
เสียของรักของหวงสองอย่างไปเปล่าๆ!
น่าเสียดายมาก!
คิดถึงตรงนี้ เฉินชางอดอยากตบหน้าตนเองไม่ได้
เฉินชางพยุงทุกคนส่งขึ้นรถแท็กซี่ เมิ่งซีไม่ได้ดื่ม รถที่ขับวันนี้ยังคงเป็นเบนซ์ซีรีส์ G ของเธอ หลังจากขึ้นรถก็เหยียบคันเร่งจากไปอย่างสง่า
ตอนท้ายเฉินชางและฉินเยว่จึงขึ้นรถ
เฉินชางอดถามไม่ได้ “ฉินเยว่…อาจารย์เมิ่งคุยอะไรกับคุณ”
ฉินเยว่ยิ้ม “ทำไมเหรอ ร้อนตัวเหรอ”
เฉินชางชะงัก ผมจะร้อนตัวอะไร เป็นห่วง
