บบนี้
หลังจากทีมสนับสนุน ‘ไหตี่เหลา’ ได้ยิน พลันอึ้งจนอ้าปากค้าง แต่ละคนจ้องเถามี่อย่างตะลึงจนพูดไม่ออก
“หัวหน้าเถา…หมอเฉิน…มีความชอบด้านนี้ด้วยเหรอครับ”
เถามี่เองก็อึ้ง ครั้งนี้เขาไม่รู้จริงๆ!
……
……
เมิ่งซีลังเลอยู่หน้าประตูนานมาก พิจารณาว่าจะเข้าไปช่วยลูกศิษย์ของตนหรือไม่!
ถึงอย่างไรถ้ามีเรื่องขึ้นมา ตนจะช่วยใคร
ช่วยจากหลักเหตุผล หรือช่วยจากความรู้สึก
จู่ๆ ซุนเกาซิ่งก็พูดว่า “พอเถอะๆ คุยกันวันนี้ไม่จบแน่ เอาอย่างนี้ หลังจากกลับไป เราค่อยหารือกันดีๆ! เราค่อยหาเวลาหารือเรื่องนี้ กินข้าวกันก่อน อย่าให้กระทบการสอบช่วงบ่ายครับ”
ทุกคนพยักหน้า ต่างเพิ่มเพื่อนวีแชทของเฉินชางไว้
“ใช่! กินข้าวก่อนครับ เดี๋ยวเรากินไปด้วย คุยไปด้วย เสี่ยวเฉิน เดี๋ยวคุณอย่าไปไหนนะ เรานั่งด้วยกัน!”
“คุณไปไกลๆ ผมรู้สึกว่าเสี่ยวเฉินกับผมความคิดเห็นตรงกันมากกว่า เรานั่งด้วยกัน!”
……
ระหว่างที่พูด ทุกคนก็เตรียมจะเดินออกไป
ซุนเกาซิ่งยิ่งถอดเสื้อกาวน์เป็นคนแรกจะเดินออกไป!
เฉินชางอึ้งงัน!
เดี๋ยวก่อนๆๆๆ…
ผมยังไม่มีผลคะแนนเลยครับ พวกคุณ…จะไปง่ายๆ แบบนี้เหรอ
คิดถึงตรงนี้ เฉินชางรีบเรียกทุกคนไว้ “เดี๋ยวก่อนครับ!”
ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองเฉินชาง “มีอะไรเหรอเสี่ยวเฉิน”
เฉินชางถอนหายใจ “ใครเป็นผู้คุมการแข่งขันครับ…ยังไม่ได้ให้คะแนนผมเลยครับ!”
ทุกคนได้ยินแบบนี้พลันหัวเราะฮ่าๆ ขึ้นมาทันที
ซุนเกาซิ่งยิ่งเดินกลับมาอย่างขวยเขิน หยิบปา
