กกาและกระดาษขึ้นมามองทุกคนแวบหนึ่ง “ให้กี่คะแนนดี
ทุกคนส่ายหน้าพร้อมหันมองเฉินชาง “เสี่ยวเฉิน คุณอยากได้กี่คะแนน”
เฉินชาง “…”
ผมร้องเรียนพวกคุณได้ไหม
มีความรับผิดชอบหน่อยได้ไหม
นี่มันสนามแข่งนะ
ความจริงเฉินชางเข้าใจพวกเขาผิดไปแล้วจริงๆ
การแข่งขันทักษะผ่าตัดแบบนี้ดำเนินไปอย่างสบายๆ อยู่แล้ว ขอเพียงแค่รับประกันว่าการแข่งขันยุติธรรมก็พอ อย่างอื่น ไม่ได้มีข้อระมัดระวังขนาดนั้น!
เรื่องแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นในรอบชิงชนะเลิศของทุกปีไม่น้อยเลย
การหารือกันแบบนี้…ถ้าน้อยจะแปลกมาก!
แต่คะแนน…ก็ยังคงต้องให้
สุดท้ายซุนเกาซิ่งและโหวเลี่ยงให้เก้าสิบหกคะแนน
เฉินชางผ่านเข้ารอบ!
ตอนที่กินอาหารกลางวัน เฉินชางประหนึ่งหงส์ในฝูงกา ถูกผู้คุมการแข่งขันกลุ่มหนึ่งล้อมไว้ตรงกลาง พูดคุยกันอย่างออกรส
ผู้เข้าแข่งขันรอบๆ เห็นแล้วมองอย่างโง่งมไปทันที
แต่ละคนอึ้งจนพูดไม่ออก
มีผู้เข้าแข่งขันแบบนี้ด้วยเหรอ
กินข้าวกับผู้คุมการแข่งขัน…
ความจริงในใจเฉินชางก็กระวนกระวายมาก
คนพวกนี้จะร้องเรียนว่าตนใช้เส้นสายไหม
ถึงอย่างไรนี่ก็ชัดเจนเกินไปหรือเปล่า
อีกอย่าง หัวหน้าซุน คุณอย่าคีบน่องไก่ที่คุณกินแล้วมาให้ผมได้ไหมครับ!
เฉินชางเหลืออดมาก…
