้นี่ก็คือโอกาสที่ว่าเหรอ คิดไม่ถึงว่าในงานสัมมนาแบบนี้จะถึงกับทำให้ทักษะการผ่าตัดรักษาหลอดเลือดแดงอินโนมิเนตของเฉินชางเลื่อนขึ้นเป็นระดับสมบูรณ์! เยี่ยมไปเลย!
พอเขาดูให้ละเอียด ก็พบว่าแถบประสบการณ์การผ่าตัดสองสามอย่างก็พุ่งพรวด ต่อให้ยังห่างจากระดับสมบูรณ์มาก แต่ก็มีประโยชน์อยู่ดี
เฉินชางเห็นทุกคนพากันออกไป เหลือแค่เมิ่งซีคนเดียวที่ยังไม่ออกมาจึงอึ้งไปทันที พอเดินเข้าไปดูก็พบว่าเมิ่งซีหลับตาปี๋ เอามือมาอุดหู เขาถอนหายใจ “อาจารย์เมิ่ง คุณหนวกหูมากไปรึเปล่า”
“ผมก็หูอื้อ!”
แน่นอนว่าเมื่อกี้ทุกคนต่างตื่นเต้นดีใจค่อนข้างมาก พอเงียบลงกะทันหันจึงหูอื้อ
เห็นเพียงว่าอาจารย์เมิ่งส่ายหัว โคลงศีรษะไปมา ทั้งยังไม่สนใจเฉินชาง
ผ่านไปครึ่งนาที เธอจึงพูดช้าๆ ว่า “ไม่ใช่ ฉันรู้สึกว่าในสมองฉันมีของอยู่มากเกินไป ฉันอุดหูไม่ให้หลุดออกมา…”
ประโยคเดียวทำเอาเฉินชางผงะไปเลย เขาเอ่ยอย่างสงสัยว่า “งั้นเมื่อกี้ที่คุณส่ายหัวไปมาก็เพื่อให้ความรู้ผสมรวมกัน จะได้ซึมซับได้เต็มที่ยิ่งขึ้นเหรอ”
เมิ่งซีได้ยินก็หัวเราะพลางพูดว่า “ฉลาดขนาดนี้เลย!”
เฉินชางกลอกตาทันควัน ต่อให้ผมอยู่แค่ปริญญาตรี แต่คุณก็มาแกล้งผมไม่ได้…ไม่ได้ตั้งใจเรียนแผนกประสาทวิทยาใช่มั้ยเนี่ย “อาจารย์เมิ่ง นี่คุณจะงมงายเกินไปแล้วมั้ง ดีนะคุณยังเป็นด็อกเตอร์จากสถาบันคาโรลินสกาประเทศสวีเดน!”
เมิ่งซีหัวเราะหยัน “ฉันรู้เยอะ แล้วคุณล่ะรู้เยอะเหรอ”
เฉินชางอ
