ึกอักทันที ถึงกับไม่รู้ว่าจะต่อปากต่อคำอย่างไร…
คุณเรียนสูง คุณเทพจ้า!
เมิ่งซีจึงลุกขึ้น เดินโซเซออกมาจากออฟฟิศ
เฉินชางเห็นเมิ่งซีเดินแบบนี้ จึงเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ “อาจารย์เมิ่ง นี่คุณ…เขย่าความรู้ให้มันแทรกซึมเข้าไปทุกเซลล์เลยเหรอ”
เมิ่งซีส่ายหัว
เฉินชางจึงทายต่อ “งั้นคุณก็…ความรู้เยอะเกินเลยเมารึเปล่า อืม! เมาผ่าตัดใช่มั้ยครับ”
เมิ่งซีหันหลังไปมองเฉินชางแล้วถอนหายใจ “เสี่ยวเฉินเอ๋ย คุณเป็นนักศึกษาแพทย์ อย่าถามคำถามเด็กๆ แบบนี้ออกมาได้มั้ย ฉันยืนนานเกินไป ขาเลยเหน็บกินจนไม่ไหว…อืม ปวดเอวปวดหลังนิดหน่อยด้วย!”
พอพูดจบก็มองเฉินชางอย่างผิดหวังแล้วจากไป!
เฉินชางอยากร้องไห้โดยไร้น้ำตาทันที ทำไมคุณพูดแล้วดูมีเหตุผลหมดล่ะ คุณหน้าอกใหญ่เลยมีเหตุผลหรือไง
ตอนนี้เอง ซย่าเกาเฟิงเดินมาหาจากข้างหลัง เอ่ยว่า “เฮ้อ…เสี่ยวเฉิน คุณจะไปพูดจามีเหตุผลอะไรกับผู้หญิงล่ะ”
เฉินชางเห็นว่าใบหน้าของอาจารย์ซย่านี้เต็มไปด้วยความเจนโลก จู่ๆ ก็รู้สึกว่าซย่าเกาเฟิงต้องผ่านเรื่องราวมามาก…
