แล้วพูดอย่างหนักแน่นว่า “โอเค!”
เจอไม้เด็ดแบบนี้เข้าไปทำเอาเมิ่งซีเห็นแล้วยังอึ้งเอง หรี่ตาเอ่ยว่า “ร่างกายไม่ซื่อสัตย์เลยเนอะ…”
เฉินชางกลอกตา “อาจารย์เมิ่ง คุณดูกาลเทศะด้วย! ที่นี่ไม่ใช่ห้องผ่าตัด…”
เมิ่งซีตัดบท “เจ๊ไม่ชอบเด็กผู้ชายอย่างเธอหรอกจ้ะ”
ในที่สุดเฉินชางจึงถอนใจโล่งอก “งั้นก็ดี…”
“แต่…อาจารย์เมิ่ง ผมเป็นนักเรียนของคุณ ผมอยากรู้เรื่องสำคัญในชีวิตของคุณมาก! คุณมีแฟนไหม” เฉินชางถามอย่างสงสัย ถึงยังไงผู้หญิงที่เพียบพร้อมทั้งรูปร่างหน้าตา การศึกษา ความสามารถและชาติตระกูลย่างเมิ่งซีคงไม่ได้ไม่มีแฟนหรอกมั้ง
แต่เฉินชางไม่เคยเห็นเมิ่งซีพูดคุยกับผู้ชาย ทั้งยังน้อยมากที่เมิ่งซีจะพูดถึงผู้ชายคนอื่นให้เขาฟัง! ที่สนิทที่สุดเหมือนจะเป็นตัวเขาเองแล้ว เธอเป็นอย่างนี้ เป็นลูกศิษย์ก็ไม่ค่อยสบายใจ!
เมิ่งซีได้ยินคำพูดของเฉินชางก็ยิ้มจนตาหยีขึ้นมา กระพือขนตาไปมา “คุณอยากรู้มากเหรอ”
เฉินชางพยักหน้ายืนยัน “ใช่สิ คุณไม่แต่งงาน ผมเป็นนักเรียนของคุณรู้สึกไม่ปลอดภัยมากๆ”
เมิ่งซีสำลักน้ำลายทันที…ไอเสียยกใหญ่โตจนก้อนเนื้อบางก้อนกระเพื่อมแรงผิดปกติ หมอศัลยกรรมหัวใจที่อยู่รอบๆ เหล่านั้นอยากย้ายไปแผนกทรวงอกและต่อมไทรอยด์ทันที! พวกเขามองดูเมิ่งซีอย่างไม่สบายใจ จับจ้องตาโต ท่าทางคล้ายเป็นกังวล แต่ดวงตาซื่อตรงนัก…ลำคอที่สั่นกระเพื่อมไม่หยุดยังทรยศพวกเขาเสียแล้ว
เฉินชางเห็นสภาพก็เหงื่อตก! มีอาจารย์แบบนี้ คน
