เป็นลูกศิษย์ใจตุ๊มๆ ต่อมๆ!
เขาจ้องเมิ่งซีทันที “อาจารย์เมิ่ง นี่มันที่สาธารณะ ระวังผลกระทบด้วยครับ!”
เมิ่งซีไอแค่กๆ แล้วถอนหายใจโล่งอกในที่สุด “ความจริงแล้ว…ฉันมีแฟนนะ!”
เฉินชางผงะไป “หา? ถ้าไม่มีรูปก็ถือว่าไม่จริงครับ!”
เมิงซีได้ยินเข้าจึงล้วงมือถือมาจากกระเป๋า เปิดรูปรูปหนึ่งให้ดูทันที แล้วเอ่ยว่า “ดู แฟนฉันเอง!”
เฉินชางมองเมิ่งซีด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ “นะ…นี่…จะเหมาะเหรอครับ”
เมิ่งซียักไหล่ “มีอะไรไม่เหมาะ”
เฉินชาง “เอาจริงเหรอครับ”
เมิ่งซีตบหน้าอก “แน่นอน!”
พอเธอตบอกแบบนี้ ทำให้ผู้คนที่กำลังเตรียมจะออกไปรอบๆ ตัดสินใจนั่งต่ออีกสองสามนาที ถึงยังไง…กลับไปก็ไม่มีอะไรทำ
เฉินชางถอนใจ “เฮ้อ คิดไม่ถึงว่าที่แท้อาจารย์เมิ่งกับผมจะเป็นเพื่อนร่วมรบ เสียมารยาทซะแล้ว!”
เมิ่งซีก็ถอนใจ หลังพิงเก้าอี้ พูดอย่างห่อเหี่ยวใจว่า “น่าเสียดาย แฟนฉันถูกไอ้โจรซือคงแย่งไปแล้ว!”
เฉินชางกลอกตา ในที่สุดก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นแล้ว แต่…ยังยอมรับได้ยากอยู่ดี! เขาหันกลับไปมองเมิ่งซี พูดช้าๆ ว่า “อาจารย์เมิ่ง คุณ…”
เมิ่งซีอึ้งไป พอเห็นเฉินชางพูดไม่จบก็งงทันที “ฉันทำไม คุณก็พูดมาสิ”
เฉินชางถอนใจอย่างเวทนา “คุณหน้าตาดีขนาดนี้ เสียดายของจริงๆ!”
เขาไม่ได้พูดอีกครึ่งประโยคออกมา ถ้าคุณยก ‘ข้อดี’ ของคุณให้ยัยฉินขี้ประจบผู้น่ารักของผมจะดีขนาดไหนนะ
พอเมิ่งซีได้ยินก็หัวเราะคิกคัก “คุณรู้ได้ไงว่าผู้หญิงไม่ชอบผู้หญิงสวย”
เฉิน
