ชางตะลึงไป พลันไม่รู้จะโต้อย่างไรดี!
ไม่นานนักทุกคนก็พากันถกเถียงกัน จึงได้รู้ว่าที่แท้…เมิ่งซีดันเป็นอาจารย์ของเฉินชาง! คราวนี้ทุกคนงงไปหมดแล้ว
สองศิษย์อาจารย์นี่จะเก่งเกินไปแล้วมั้ง
พวกเขาจ้องเมิ่งซีตาเขม็ง รู้สึกว่าตนประเมินผู้หญิงคนนี้ต่ำไป นักเรียนเธอยังเก่งขนาดนี้ แล้วเธอจะต้องเก่งขนาดไหน
คิดถึงตรงนี้ ทุกคนพากันทอดถอนใจ จู่ๆ ชายคนหนึ่งก็เอ่ยขึ้นว่า “ถ้าผมมีอาจารย์แบบนี้ ผมก็ต้องเก่งเหมือนกันแน่!”
พอพูดเช่นนี้ออกมาก็ทำให้ผู้คนรอบๆ เห็นด้วยทันที!
“ก็จริง ถ้าอาจารย์ผมหน้าตาแบบนี้ ความสามารถของผมต้องไม่ได้เป็นอย่างตอนนี้ จะต้องเก่งกว่านี้แน่นอน!”
“นั่นสิ ถ้ามีอาจารย์แบบนี้ผมจะเลิกงานทำไม อยากผ่าตัดกับอาจารย์ทุกวันเลย!”
“เฮ้อ…ความสำเร็จไม่ใช่เรื่องบังเอิญจริงด้วย! ความสำเร็จของผู้ชายยิ่งแล้วใหญ่…”
……
เมื่อได้ยินผู้คนรอบๆ พูดคุยกัน ชุยหยวนอู่ก็ถอนใจ “ถ้าผมมีอาจารย์แบบนี้ ผมจะต้องเข้าแข่งระดับประเทศได้แน่!”
หยางเจี้ยนซู่ได้ยินเข้า เส้นเลือดบนหัวล้านใสก็ปูดขึ้นสองสามเส้น เขาสาบานได้ว่าเขาไม่โกรธ แค่เลือดพุ่งปรี๊ดไปหัวเอง อยากต่อยคนก็เท่านั้น
หนิงเฮ่าเซินไม่พูด แต่พ่นลมหายใจช้าๆ มีอาจารย์อยู่ประเภทหนึ่งคืออาจารย์ของคนอื่นเขา!
คราวนี้ทุกคนต่างมองดูเฉินชางอย่างอิจฉา เฮ้อ…สมแล้วละที่เขาจะยอดเยี่ยม! มีติวเตอร์แบบนี้ เอ้ย! มีอาจารย์แบบนี้จะไม่ยอดเยี่ยมได้ไง
ตอนนี้เองทุกคนต่างอยากเข้ามาถามเ
