เมิ่งซีถลึงตาจ้องเฉินชาง “คุณจะทำอย่างไรคะ”
เฉินชางพิจารณาอยู่นานมาก “ผมจะคิดให้ดีครับ…”
หลังจากเมิ่งซีฟังจบแล้ว จู่ๆ ก็หัวเราะฮ่าๆ ขึ้นมา “ตอบยากมากเหรอคะ”
เฉินชางมองบน คุณคิดว่าไงล่ะครับ
จู่ๆ เมิ่งซีก็ยิ้มพูด “ฉันมีคำแนะนำ คุณลองฟังดูไหมคะ”
เฉินชางเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ จ้องอาจารย์เมิ่ง
เมิ่งซียิ้มอย่างสบายๆ พูดต่อว่า “ถึงตอนนั้น ถ้าเราจับได้กลุ่มเดียวกัน และเริ่มประลองกันในรูปแบบของคู่ต่อสู้ ฉันจะเลือกสละสิทธิ์! อืม ไม่ผิดค่ะ ฉันจะสละสิทธิ์ ให้คุณเข้าสู่การแข่งขันระดับประเทศ!”
เฉินชางอึ้ง พลันรู้สึกซาบซึ้งใจขึ้นมา “อาจารย์เมิ่งครับ…อาจารย์ใจดีจัง! ผมจะไม่ทำให้อาจารย์ผิดหวังครับ”
เมิ่งซีหรี่ตา คิดในใจ ถึงอย่างไรฉันแข่งอย่างยุติธรรมไปก็ไม่แน่ว่าจะชนะคุณ ถ้าแพ้ขึ้นมาจะน่าอายแค่ไหน ทั้งยังขายหน้าต่อหน้าสาธารณชนด้วย! เทียบกับการแพ้คุณ สละสิทธิ์ยังดีกว่า ถึงตอนนั้นประชาชนทั้งมณฑลก็จะรู้สึกว่าฉันเป็นอาจารย์ที่แสนดี ใจกว้างยอมสละสิทธิ์เพื่อให้ลูกศิษย์เข้าสู่การแข่งขันระดับประเทศ
อีกอย่าง…
นักเรียนของฉันยังเก่งขนาดนี้ แล้วฉันจะเก่งขนาดไหน
อืม!
ใช่แล้ว ถึงตอนนั้นก็ทำแบบนี้แหละ
แต่เมิ่งซีสูดหายใจเข้าลึกๆ จ้องเฉิน
