ำอะไรผิดหรือเปล่าครับ”
ฉินเยว่เห็นข้อความแล้วเช็ดน้ำตา ไม่ได้เพราะตื้นตันใจ แต่เพราะจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์เป็นเวลานาน สายตาเมื่อยล้าจนน้ำตาไหล
สารภาพรักดีๆ ไม่ได้เหรอ
ทำไมต้องให้ข้อมูลมากมายขนาดนี้มาคำนวณ
เป็นแฟนกับเด็กเรียนลำบากขนาดนี้เลยเหรอ
คิดถึงตรงนี้ ฉินเยว่พลันตอบกลับ “คุณทำอะไรไว้คุณไม่รู้ตัวเหรอคะ”
เฉินชางอึ้ง ผมทำอะไรผิดกันแน่
เจ้าเด็กนี่…ขนาดผมยังไม่รังเกียจที่คุณโง่เลย คุณกลับว่าผม
ข้อมูลที่ผมส่งให้ง่ายขนาดนั้น แค่อยากให้คุณซาบซึ้งใจ สุดท้ายผ่านไปกี่วันแล้วยังคำนวณไม่เสร็จ คิดถึงตรงนี้ เฉินชางอดถอนหายใจไม่ได้
มีความรักยังโง่เง่าขนาดนี้ แต่งงานมีลูกขึ้นมาจะทำอย่างไร
เฉินชางอดกังวล IQ ของชางน้อยไม่ได้
เฉินชางพูดอย่างผู้บริสุทธิ์ “โปรดบอกผมเถอะ”
ฉินเยว่ใช้โทรศัพท์มือถือถ่ายหน้าจอคอมพิวเตอร์ “ที่คุณส่งข้อมูลนี้ให้ฉัน แค่ว่างจนอยากให้ฉันคำนวณออกมาได้ว่า 5 2 0 แค่นี้เหรอคะ”
เฉินชางชะงัก “แน่นอนว่าไม่ใช่!”
ฉินเยว่ประหลาดใจ “หืม ยังมีความลับอื่นซ่อนอยู่อีกเหรอคะ”
เฉินชางส่ายหน้า นึกถึง IQ ของผู้หญิงคนนี้ คงต้องถึงพรุ่งนี้ถึงจะคำนวณออกมาได้ “5 2 0 ห้าอันต่างหาก…”
ฉินเยว่อยากยกคอมพิวเตอร์ขึ้นกระแทกใส่เฉินชางจนแทบทนไม่ได้แล้ว “เสียเวลาฉัน”
เฉินชางหัวเราะแฮะๆ “มีความรักก็คือการเสียเวลาอย่างโรแมนติกไม่ใช่เหรอ”
ฉินเยว่ได้ยินแบบนี้ จู่ๆ ก็อึ้งงันไป เหมือนกับว่า…ที่เขาพูดก็มีเหตุผล
ตอนน
