ว่แสดงท่าทีต่อเรื่องนี้สุดฤทธิ์ มองเฉินชางพลางน้ำตาร่วงเผาะ
ตอนแรกเฉินชางเปิดไวน์แดงไปแล้วขวดหนึ่ง เพราะฉินเยว่ดื่มไม่กี่แก้วก็ออกจะหน้าแดง
ระหว่างที่มองดูวิวกลางคืนของเมืองอันหยาง ฉินเยว่รู้สึกเหมือนไม่ใช่ความจริง ถึงอย่างไร…ต่อให้ฉินเสี้ยวยวนจะเป็นผู้อำนวยการ เธอก็คิดไม่ถึงว่าจะตนเองได้รับการปฏิบัติระดับสูง ได้สวมแหวนเพชรชมพูห้ากะรัต ดื่มไวน์แดงชั้นยอดอยู่ในภัตตาคารหรูแบบนี้
ขณะนี้ภาพในฝันกลายเป็นความจริง แต่ตอนนี้ฉินเยว่กลับอยากหนีไป อยากลากเฉินชางไปกินหม้อไฟให้สร่างเมา ถึงอย่างไรทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่นี่ก็ออกจะเหมือนฝัน และสิ่งที่เธอเสียดายที่สุดก็คือไม่ได้ถ่ายรูปเก็บความทรงจำอันงดงามนี้ไว้ โอกาสแบบนี้อาจจะมีแค่ครั้งเดียว เธอหวังว่าจะหวนนึกได้อย่างละเอียด
ข้าวหนึ่งมื้อกินไปชั่วโมงกว่า
ด้วยคำขอของเจิ้งกั๋วถาน อาหารที่ขึ้นโต๊ะล้วนเป็นอาหารพิเศษกับอาหารจานเด็ด
เมื่อเฉินชางเรียกบริกรมาคิดเงิน กลับได้รับการแจ้งว่าวันนี้ฟรียกร้าน เขาหัวเราะส่ายหัวอย่างอดไม่ได้ กำลังจะลุกออกไป แต่ในตอนนี้เอง มีบริกรคนหนึ่งเดินมา ในมือถือยูเอสบีไว้สองอัน
“สวัสดีครับคุณเฉิน ภาพการสารภาพรักทั้งหมดของคุณเมื่อกี้ พวกเราช่วยเซฟไว้ให้คุณแล้ว! ใช่แล้ว คนที่ประธานเจิ้งจ้างมาเป็นผู้กำกับมืออาชีพที่สุด ใช้กล้องถ่ายวิดีโอหลายกล้องถ่ายให้พวกคุณโดยเฉพาะ ตอนนี้ตัดต่อเสร็จแล้ว นี่เป็นคลิปที่ทำเสร็จเรียบร้อยครับ”
ประโ
