ของชิ้นเล็กที่มีปริศนาลึกลับซ่อนอยู่ชิ้นหนึ่ง
……
……
วันรุ่งขึ้น ฉินเยว่ทำงานตามปกติ เพียงแต่ออกจะจนใจ!
เมื่อวานอารมณ์บูด คำนวณข้อมูลเละเทะไปหมด นอนก็ดึก ตื่นขึ้นมายังสภาพจิตใจไม่สู้ดีอีก
พอเห็นรอยยิ้มเอาใจน้อยๆ ของเฉินชาง ฉินเยว่จึงถลึงตาใส่!
ตาทึ่มนี่ อาหารเช้าเปี่ยมรักยังไม่มี!
หัวร้อนเป็นบ้าเลย
พอเห็นว่าเฉินชางยุ่งทั้งวันอีกแล้ว ฉินเยว่ทั้งเอ็นดูทั้งปวดใจ!
ช่างเถอะ! ถึงยังไงหลายปีมานี้วันเกิดทีไรก็เป็นแบบนี้ทุกที ชินแล้วละ…
เราแค่ตั้งตาคอยสิ่งที่ไม่เหมือนเดิมอยู่บ้าง
กับเฉินชางแล้ว ทำให้ฉินเยว่มีความทรงจำอันงดงามเกี่ยวกับความรักมากมายยิ่งกว่า
เธอถอนหายใจ
ตอนบ่ายเฉินชางยังยุ่งกับการผ่าตัดต่อไป
รถฉุกเฉินมาไม่ขาดสาย จนห้าโมงเย็นจึงสิ้นสุดลง เฉินชางรีบร้อนลุกขึ้น พูดกับหวังเชียนว่า “ผมต้องออกไปข้างนอกสักหน่อย รบกวนพวกคุณช่วยที”
ฉินเยว่เห็นเฉินชางรีบร้อนออกไปเหมือนเมื่อก่อน เดาว่าไปหาคุณอาจารย์เมิ่งของเขาที่โรงพยาบาลตงต้าอีกแล้ว
พอคิดถึงตรงนี้ ฉินเยว่ก็อดฉีกกระดาษคำนวณในมือจนแหลกกระจุยไม่ได้
ชะ ช่าง…ช่างมันกับผีสิ!
น้ำตาแห่งความน้อยใจกำลังจะไหลออกมา
ฉันคำนวณให้คุณนานขนาดนี้ ฉันให้ความสำคัญ
