ยว่หรือเปล่าครับ”
ฉินเยว่อึ้ง ผงะไปทันที “ใช่ค่ะ!”
บริกรยิ้มน้อยๆ “คุณเฉินชางให้ผมมารอคุณข้างล่าง ผมจะพาคุณขึ้นไปนะครับ”
ระหว่างที่ได้เห็นการต้อนรับระดับสูงเช่นนี้ ในใจฉินเยว่ก็มีความสุข แต่งตัวธรรมดาก็ไม่เลวนี่
ตัวลิฟต์โปร่งใส มองเห็นทิวทัศน์ด้านนอก ไม่นานนักก็ถึงดาดฟ้า
ฉินเยว่ลงจากลิฟต์ก็พบว่าประตูเป็นสไตล์ยุโรปยุคกลางหรูหรา ออกจะปรับตัวไม่ได้ในทันที
บริกรพากันพูดว่า “ยินดีต้อนรับครับ/ค่ะ!”
หลังจากพาฉินเยว่ไปที่นั่งที่เพิ่งเข้ามาในร้านอาหาร จู่ๆ เธอก็อึ้งไป “เฉินชางล่ะ”
บริกรยิ้มมีเลศนัย
จู่ๆ ตอนนี้ก็มีเสียงเปียโนดังขึ้นช้าๆ
บทเพลงเปียโนเปี่ยมอารมณ์ถึงขีดสุดเพลงหนึ่งดังขึ้นในหูทุกคน ที่ใจกลางร้านอาหาร แสงส่องไปที่ชายที่กำลังเล่นเปียโนในชุดสูทสีขาวคนหนึ่ง
หลังจากฉินเยว่ได้เห็นเงาของคนคนนี้เข้า ก็ใจอ่อนยวบในทันที!
