บทที่ 571 ผมเป็นเพื่อนกับพระเจ้า (1)
นี่ไม่ใช่เพชรไร้สี แต่เป็นเพชรสีชมพูที่เปล่งประกายสีชมพู!
เพชรสีชมพู!
แม้เฉินชางไม่ได้มีความรู้เรื่องเพชรมากนัก ที่ผ่านมาก็ไม่ได้รู้สึกดีกับสิ่งของที่ไม่มีประโยชน์ใช้สอยพวกนี้เท่าไหร่!
ถึงขั้นรู้สึกว่าเพชรเทียบกับทองไม่ได้ด้วยซ้ำ อย่างน้อยทองก็รักษามูลค่าได้…
ทว่าตอนที่เขาเห็นเพชรที่เป็นประกายแวววาวเปล่งแสงอันชวนหลงใหลภายใต้แสงไฟนี้ เขาก็ตกตะลึงในความงามของมันจริงๆ!
ทุกคนในนี้ยังหลงใหล นับประสาอะไรกับผู้หญิง!
ตอนนี้เฉินชางหวั่นไหวเล็กน้อยจริงๆ
ถ้าเอาเพชรเม็ดนี้มาทำเป็นแหวนเพชร สวมบนมือของยัยฉินขี้ประจบ…จะต้องสวยมากแน่เลย
เลน่าคอร์นมองเพชร แล้วเสมองเฉินชางแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มถาม “ขอแต่งงานเหรอครับ”
เฉินชางพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “อืม ผมเตรียมจะขอแฟนผมแต่งงานครับ”
เลน่าคอร์นอดเดินเข้ามาไม่ได้ พลันพูดพร้อมรอยยิ้มว่า “ดูเหมือนมันจะเจอเจ้าของของมันแล้ว ตอนผมซื้อ คุณเจิ้งยังพูดอยู่เลยว่าผมไม่มีความจำเป็นต้องใช้ ตอนนี้ดูเหมือนว่า มันเป็นสมบัติล้ำค่าเลยเชียว”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ เลน่าคอร์นวางกล่องเพชรในมือของเฉินชาง และเผยรอยยิ้มทันที “ตอนนี้ มันเป็นของคุณแล้วครับ!”
เฉินชางเบิกตาโพลง ยากจะเชื่อ “นี่…แพงเกินไปแล้วครับ!”
เพชรเม็ดนี้ก็ไม่เล็กเลยจริงๆ อย่างน้อยคงหลายร้อยล้านหยวน…
เลน่าคอร์นมองเจิ้งกั๋วถานแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “เพชรเม็ดนี้อาจจะควรมอบให้คนจีน”
เจิ้
