ละน้ำเต้าหู้ที่ซื้อมา
เพิ่งเจ็ดโมงกว่าก็เร่งรีบวิ่งออกจากบ้านมาส่งอาหารให้เฉินชาง
ฉินเสี้ยวยวนได้ยินว่าฉินเยว่ทำอาหารก็ดีใจมาก ตะโกนว่าลูกสาวโตแล้ว
แต่หลังจากออกมาเห็นโต๊ะว่างเปล่า แม้แต่ขนมปังที่ซื้อไว้เมื่อคืนก็หายไปด้วย พลันชะงักไป
“ภรรยาครับ…คุณกินหมดเลยเหรอ”
จี้หรูอวิ๋นชะงัก “ฉันยังไม่ได้กินอะไรเลยนะคะ”
ฉินเสี้ยวยวนถลึงตา “เมื่อกี้ผมได้ยินเยว่เยว่ทำอาหาร แล้วอาหารล่ะ”
จี้หรูอวิ๋นเหลือบตามองบน “คุณคิดว่าทำให้คุณเหรอคะ”
“เมื่อคืนเสี่ยวเฉินเข้าเวรดึก ลูกสาวคุณปวดใจจนนอนไม่หลับทั้งคืน ตื่นมาเตรียมอาหารเช้าด้วยความรักแต่เช้า คุณคิดว่าจะเผื่อคุณเหรอครับ คิดมากไปแล้ว…”
ฉินเสี้ยวยวนอึ้งไป มองอย่างโง่งมทันที
ครู่ใหญ่จึงส่ายหน้า “ภรรยาครับ ผมอุ่นนมให้นะครับ เฮ้อ…”
……
……
เช้าตรู่คนไข้ไม่เยอะมาก ฉินเยว่กลัวเฉินชางจะเริ่มยุ่งแล้ว จึงวิ่งเหยาะๆ ไปถึงแผนกฉุกเฉิน อากาศค่อนข้างหนาว ในมือถือไข่ทอด ฉินเยว่กลัวว่าจะเย็นจึงใช้สองมือกุมเอาไว้
หลังจากเข้ามา เฉินชางชนเข้ากับเธอพอดี “มีอะไรหรือเปล่าครับ รีบร้อนขนาดนี้”
พวงแก้มฉินเยว่แดงระเรื่อ “ฉันทำอาหารเช้ามาให้คุณค่ะ กลัวว่าจะเย็น…”
เฉินชางมองมือเ
