เดิมแล้ว จากปืนลูกซองกลายเป็นปืนใหญ่ตั้งนานแล้ว!
เจิ้งกั๋วถานได้ยินแบบนี้พลันยิ้มพูด “งั้นผมส่งคนไปรับคุณนะครับ!”
เฉินชางส่ายหน้าพูด “ผมโบกแท็กซี่ไปดีกว่าครับ ถึงแล้วจะโทรหา”
เจิ้งกั๋วถานยิ้มอย่างอึดอัด “ไม่ต้องครับ ผมอยู่บ้านเดี่ยวอีกหลัง คุณไม่เคยมา ผมส่งคนไปรับคุณนะครับ?”
เฉินชางได้ยินแล้วละอายจนเหงื่อตกทันที ชีวิตคนรวยน่าเบื่อจริงๆ บ้านก็ช่างเยอะจริงๆ
……
ตอนที่เฉินชางเห็นบ้านหลังนี้ก็อดตะลึงไม่ได้ บอกว่าเป็นบ้านเดี่ยวคงเข้าใจผิด นี่มันคฤหาสน์เลยมั้ง
กว้างใหญ่เกินไปแล้ว!
ตอนนี้ในห้องโถงมีคนอยู่เจ็ดแปดคนแล้ว
เพียงแต่ ชายหัวโล้นรูปร่างกำยำคนหนึ่งสะดุดตามาก เขากำลังพูดคุยอย่างออกรสกับเจิ้งกั๋วถาน
เห็นเฉินชางมาถึง เจิ้งกั๋วถานพลันแนะนำพร้อมรอยยิ้ม “ท่านนี้คือเฉินชาง คุณหมอเฉินที่ผมเคยพูดถึงครับ!”
ภาษาอังกฤษของเจิ้งกั๋วถานไม่เลวเลย ถึงอย่างไรเจิ้งกั๋วถานมักเข้าร่วมการประชุมและการลงทุนทั้งในและต่างประเทศตลอดทั้งปี แม้ล่ามหาง่ายมาก แต่การรู้ภาษาต่างประเทศสำหรับเขาแล้วถือว่ามีประโยชน์มาก
“เสี่ยวเฉิน นี่คือคุณเลน่าคอร์น-ซิตตันที่ผมเคยพูดถึง เป็นประธานบริษัทการลงทุนที่มีชื่อเสียงในต่างประเทศ”
