“คุณจะทำให้ฉันได้ที่สองเหรอ” จู่ๆ เมิ่งซีก็ถาม
เฉินชางยิ้ม “ก็ต้องดูว่าคุณจะเต็มใจหรือเปล่า!”
……
ตอนนี้เฉินชางนึกเสียใจทีหลังนิดหน่อย!
เขารู้สึกว่าการขี้โม้ไม่ใช่นิสัยที่ดีเลยจริงๆ
ตอนมองท่าทางงุ่มง่ามเหมือนหมีโคอาล่าของอาจารย์เมิ่ง เฉินชางก็อดถอนหายใจไม่ได้!
“อาจารย์เมิ่ง ผมบอกคุณตั้งกี่ครั้งแล้วครับ ตรงนี้ การผ่าตัดใส่หลอดเลือดเทียมทดแทนต้องพิจารณาระดับความเรียบของปลายที่ชนกัน คุณควรเลือกวิธีการเย็บสอดแบบต่อเนื่อง ถ้าทำแบบนี้…”
“เร็วๆ ครับ! ช้าเกินไปแล้ว…โอ๊ย!”
“แล้วก็ระยะห่างระหว่างไหมเย็บด้วย ถูกแล้ว ทำให้เสมอกันครับ ทำไมคุณยังทำเอียงล่ะครับ โอ้แม่เจ้า…คุณจะประหม่าอะไร”
……
เมิ่งซีก็ไม่ได้เถียงอะไรเช่นกัน เธอพบว่าเฉินชางผ่าตัดใส่หลอดเลือดเทียมทดแทนเป็นแล้วจริงๆ
ไม่ใช่แค่ทำเป็นด้วย ทั้งยังทำได้ดีกว่าตนอีก
ไม่ง่ายเลย ด้วยคำชี้แนะของเฉินชาง ในที่สุดเมิ่งซีก็เย็บเสร็จฝั่งหนึ่งแล้ว
ตอนที่ตรวจดูผลลัพธ์ เธอพบว่าวิธีการของเฉินชางไม่เลวเลยจริงๆ
เฉินชางมักเจอความผิดพลาดเล็กๆ ของตนแล้วเตือนเสมอ
แต่ติดอยู่จุดหนึ่ง นั่นก็คือเจ้าหมอนี่ด่าคนแรงเกินไป!
“คุณจะพูดถึงข้อดีของฉันสักหน่อยไม่ได้เหรอ ตอนที่ฉันสอนคุณฉันใช้วิธีให้กำลังใจ แต่คุณจะตะคอกทำไม!” เมิ่งซีอดถลึงตาใส่เฉินชางไม่ได้
พยาบาลสาวกับวิสัญญีแพทย์ที่อยู่ข้างๆ กลั้นขำไม่ไหวแล้ว
เป็นเคสผ่าตัดที่ค่อนข้างจริงจังแท้ๆ แต่ตอนนี้กลายเป็นผ่อนคลาย
