งคนแก่สักหน่อย!
“อ้อ ใช่ หมอหลู ผู้ป่วยที่เพิ่งถูกส่งตัวมาเมื่อกี้เป็นอะไรครับ”
หลูปินยิ้มบางๆ “เรียกผมว่าเสี่ยวหลูก็พอแล้วครับ ผู้ป่วยคนนี้จะว่าไปแล้วก็ตลกดี!”
เฉินชางงง “อ้อ ยังไงครับ”
หลูปินอธิบาย “ผู้ป่วยคนนี้ พวกเรานำตัวมาจากห้องออกกำลังกาย เขาถูกดัมเบลทับที่หน้าอก ได้รับบาดเจ็บรุนแรงมาก นอนไม่กระดิกตัวอยู่บนพื้นตั้งครึ่งวัน พนักงานในห้องออกกำลังกายก็เลยโทรเรียกรถฉุกเฉิน”
เฉินชางได้ยินแล้วอึ้งนิดหน่อย
ห้องออกกำลังกายได้ร่วมงานกับแผนกฉุกเฉินบ่อยมากจริงๆ มีคนบางกลุ่มที่ไม่ใช่แค่ทำบัตรเข้าห้องออกกำลังกายเท่านั้น บางครั้งต้องมาเช็คอินที่โรงพยาบาลด้วย ได้ยินบ่อยๆ ว่ามีคนที่ได้รับบาดเจ็บตอนออกกำลังกาย
“รายละเอียดเป็นยังไงกันแน่ครับ” เฉินชางถาม
หลูปินยิ้ม “เล่าแล้วก็ตลกมากเหมือนกันครับ คนอื่นใส่หูฟังฟังเพลงตอนออกกำลังกาย แต่คุณรู้ไหมว่าผู้ป่วยคนนี้ฟังอะไร”
“ฟังบทกวีระบายความรู้สึก? ฟังเรื่องเศร้า?” เฉินชางถาม
หลูปินถอนหายใจ “ถ้าเขาฟังเพลงอย่างเดียวคงไม่เป็นถึงขั้นนี้หรอกครับ แต่ในหูฟังของเขากำลังเปิดทอล์คโชว์ตลกของกัวเต๋อกัง!…
…ฟังไปฟังมา อยู่ดีๆ ก็หัวเราะจนเจ็บหน้าอก ก็เลยหมดแรงทันที ดัมเบลที่ถืออยู่ในมือก็ถือไม่ไหวแล้ว มันถึงได้ร่วงลงมาทับหน้าอกไงครับ ทำเอาคนที่อยู่รอบข้างตกใจแทบแย่!”
เฉินชางได้ยินกลั้นขำไม่อยู่
ตอนออกกำลังกายคุณจะฟังอะไรก็ไม่ฟัง ดันไปฟังทอล์คโชว์ตลกของกัวเต๋อกัง ถ
