ที่หัวใจ แค่ไปหาคุณก็ไม่มีปัญหาแล้ว!”
เฉินชางได้ยินแล้วยิ้มเขินๆ พูดแบบนี้ฟังดูเกินจริงไปหน่อย
แต่…ได้ยินแล้วก็ทำให้รู้สึกผ่อนคลายจริงๆ
“เกรงใจแล้วครับ ไม่ได้ขนาดนั้นหรอก” เฉินชางยิ้ม
หลูปินส่ายหน้า แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “จริงครับ นี่ผมไม่ได้พูดเองนะ ตอนที่พวกเราประชุม หัวหน้าแผนกเหอบอกเองเลย เวลาแบ่งตารางงานหรือมีงานเคลื่อนย้ายผู้ป่วยที่ต้องกู้ชีพฉุกเฉิน ถ้าเจอกับเคสที่อันตรายมาก ถ้าไม่ส่งไปหาผู้อำนวยการฉินที่โรงพยาบาลหัวใจและหลอดเลือด ก็ต้องส่งไปให้เฉินชางที่โรงพยาบาลอันดับสอง”
เฉินชางได้ยินแล้วรู้สึกกลัวมากจริงๆ!
ผู้อำนวยการฉินที่อีกฝ่ายพูดถึงก็คือฉินเยว่หมิง เป็นผู้อำนวยการของโรงพยาบาลหัวใจและหลอดเลือด มีพื้นเพมาจากแผนกฉุกเฉิน เชี่ยวชาญงานของแผนกศัลยกรรมหัวใจที่สุด เขากับหวังเซี่ยงจวินแห่งโรงพยาบาลตงต้า จางเผยอี้แห่งโรงพยาบาลประชาชนแห่งมณฑล หลี่เป่าซานแห่งโรงพยาบาลอันดับสอง สี่คนนี้ถือเป็นบุคคลผู้ทรงอิทธิพลในขอบข่ายงานกู้ชีพฉุกเฉินของเมืองอันหยาง
แต่ระดับของฉินเยว่หมิงก็สูงกว่านิดหน่อย ถึงอย่างไรก็เป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลหัวใจและหลอดเลือด
พอเฉินชางได้ยินว่าชื่อเสียงของตัวเองเทียบเท่ากับฉินเยว่หมิง ก็หมายความว่าตัวเองกลับไปบอกกับหัวหน้าแผนกหลี่เป่าซานได้แล้วสิว่า ตอนนี้ผมถึงแรงค์ไดมอนด์แล้ว ไม่น่าเชื่อว่าคุณยังรั้งผมไว้ในแรงค์ซิลเวอร์!
ช่างเถอะ ควรจะคำนึงอารมณ์ความรู้สึกขอ
