างลัดไปได้เลย…
…ผมกำลังคิดว่าจะให้เมียลาออกจากงานดีไหม ให้ตั้งใจเลี้ยงลูกอยู่บ้าน…
….ไม่อย่างนั้นผมงานยุ่งขนาดนี้ ต้องเลี้ยงไม่ไหวแน่”
เฉินชางพยักหน้า เป็นอย่างนั้นจริงๆ คนเป็นหมอ โดยเฉพาะหมอแผนกฉุกเฉิน ต้องตื่นเช้าเลิกงานดึกทุกวัน ทำงานล่วงเวลาเป็นเรื่องปกติ คุ้นเคยกับเตียงในโรงพยาบาลมากกว่าเตียงที่บ้านเสียอีก
ช่วงก่อนหน้านี้ หมอหู แพทย์ดูแลไข้ที่เข้าเวรบ่อยๆ หลังจากกลับบ้านแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าอยู่ดีๆ ก็พบว่าตัวเองนอนไม่หลับ
เพราะคุ้นเคยกับเตียงที่โรงพยาบาลไปซะแล้ว!
คุ้นเคยกับเตียงเดี่ยวในห้องเวรแล้ว พอกลับบ้านแล้วไม่น่าเชื่อว่าจะนอนไม่หลับติดต่อกันหลายวัน เหล่าหูที่นอนไม่หลับได้แต่พลิกตัวไปมานอนคุยกับภรรยา มักรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกๆ
เรื่องนี้ทำให้ภรรยาของเขาตื่นตกใจไปด้วย เธอนึกว่าสามีเจอดีเข้าแล้ว!
เธอที่ใส่ใจสามี จึงเปลี่ยนผ้าห่มและผ้าปูเตียงใหม่หมดแล้ว
เหล่าหูอารมณ์ดีเพราะเรื่องนี้หลายวัน คุณภรรยาอ่อนโยนจิตใจงาม จัดการงานในบ้านได้อย่างมีระบบระเบียบ เพื่อที่จะต้อนรับเขา เธอเปลี่ยนทุกอย่างใหม่หมด
…
…
เฉินชางกับหวังเชียนกลับมาที่ห้องทำงานก็ขี้เกียจออกไปข้างนอกแล้ว จึงสั่งอาหารจากข้างนอกมากินเสียเลย
เมื่อเห็นหวังเชียนนำบิลค่ากลูโคสหกถุงออกมา เฉินชางก็ต้องเป็นฝ่ายเลี้ยงข้าวมื้อนี้อย่างจนใจ
แต่เฉินชางถามอย่างแปลกใจว่า “พวกเรามีกันห้าคนไม่ใช่เหรอครับ ทำไมถึงมีหกถุงล่ะ”
หวังเชียนตอบกล
