ั้วหัวเราะ “ผมดื่มไปสองถุง!”
เฉินชางกลอกตามองบน คุณนี่ดีแต่กิน…
เวลาเดียวกัน พยาบาลหลายคนก็เข้ามากินข้าวในห้องทำงานหมอ พวกเธอยิ้มพร้อมถามหวังเชียนว่า
“พี่เชียน วันนี้ไม่เหมือนวันก่อนๆ เลยนะคะ เซ็ทแมคโดนัลด์มื้อกลางวันสุดหรูของคุณล่ะคะ”
“…ติดแค่ ช่วงนี้ขี้งกกลูโคสไปหน่อย”
หวังเชียนไม่สนใจอยู่ดี ตอบอย่างไม่ตะขิดตะขวงใจว่า “ตอนนี้ผมต้องหาค่านมให้ลูก แต่เหล่าเฉินไม่เหมือนผม ตอนนี้เขาโสด ไม่มีแฟน ไม่ต้องส่งของขวัญ ไม่มีวันครบรอบ แล้วก็ไม่มีเมียที่เป็นซึมเศร้าตอนท้องด้วย!…
…ที่สำคัญที่สุดก็คือ ตอนนี้ผมเป็นแค่ทหารคนหนึ่งของเถ้าแก่เฉิน!”
พอพูดถึงตรงนี้ จู่ๆ หวังเชียนก็บอกอีกว่า “ตอนนี้เป้าหมายของผมก็คือตั้งใจบริการเถ้าแก่เฉินให้ดี ไม่ว่าเขาจะไปไหนผมก็ต้องตามไป”
เฉินชางไม่สนใจคำพูดหยอกล้อของหวังเชียน ลุกขึ้นไปเปลี่ยนชุดลำลองที่ห้องเวรแล้ว
ตอนนี้หวังเชียนนึกขึ้นได้กะทันหัน “ใช่แล้ว ผมเจอกับเรื่องน่ากลัวเรื่องหนึ่ง!”
“เรื่องอะไรคะ” กลุ่มพยาบาลรีบถาม
“พวกคุณไม่รู้สึกแปลกบ้างเหรอ เฉินชางหน้าตาหล่อขนาดนั้น นิสัยดีขนาดนั้น ตอนนี้รายได้ก็เยอะมาก แถมโรงพยาบาลยังให้ความสำคัญและจะปั้นเขาด้วย ใกล้จะได้เป็นหัวหน้าแผนก ทำไมถึงหาแฟนไม่ได้ล่ะ”
พยาบาลสาวๆ อึ้งทันที “ใช่แล้ว!”
ฉางลี่น่าซุบซิบว่า “หมอเฉินผมไม่ได้มีความลับอะไรที่บอกใครไม่ได้หรอกใช่ไหม”
ประโยคนี้ทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเหมือนติดไฟทันที!
ปากเล็
