กปากน้อยกำลังนินทากันอย่างสนุกปาก
เฉินชางเดินมาถึงประตูแล้วได้ยินเข้าพอดี เขางงทันที!
ถ้ายังไม่เข้ามาอีก คนพวกนี้คงจะนินทาว่าเขาเป็น ‘ศาสตราจารย์เฉินที่มาจากดาวดวงอื่น’ แล้ว
“คุณหมอเสี่ยวเฉินคะ ให้ฉันแนะนำแฟนให้มั้ย” เล่อเล่อตาเป็นประกายเหมือนดวงดาว
เฉินชางกลอกตา “คุณกินของคุณไปเถอะ!”
…
“ชางเอ๋อร์ ทำไมช่วงนี้ตอนคุณออกไปรักษาผู้ป่วยฉุกเฉินแล้วต้องลากผมไปด้วยตลอด” จู่ๆ หวังเชียนก็ถาม
ฉางลี่น่าที่อยู่ข้างๆ แซวทันที “นี่ๆๆ…พี่เชียน พูดอะไรน่าเกลียดเกินไปแล้ว”
“คุณอยากฟังความจริงหรือคำโกหกล่ะ” เฉินชางก็งงเหมือนกัน
หวังเชียนคิดครู่หนึ่งแล้วถามกลับว่า “คำโกหกไพเราะไหมล่ะ”
เฉินชางพยักหน้า “หอมเหมือนผายลมสีรุ้ง[1]เลยละ!”
หวังเชียนได้ยินแล้วพอใจ ตอบทันทีว่า “งั้นก็เอาความจริงแล้วกัน”
เฉินชางยังไม่ทันตอบ เสี่ยวหลินก็เริ่มหัวเราะแล้ว “พี่เชียน คุณรู้หรือเปล่าว่าวันนี้เช้าตอนจะออกไปข้างนอก ทำไมหมอเฉินถึงให้ฉันกลับมาเรียกคุณ”
หวังเชียงได้ยินแล้วงง “ก็ต้องเป็นเพราะฉันฝีมือดีอยู่แล้วสิ เวลาออกไปช่วยชีวิตคนเหมือนจะ…ไม่เคยมีใครตายเลย!”
พอพูดถึงตรงนี้ แม้แต่หวังเชียนเองก็ยังอึ้งเลย!
“แม่งเอ๊ย ผมก่งขนาดนั้นเลยเหรอ ทำไมผมถึงไม่สังเกตเห็นเลยนะ!”
เฉินชางเอามือปิดหน้าถอนหายใจ อย่างเจ้าหมอนี่ต้องเรียกว่าเทพแห่งความโชคดีแล้ว
เสี่ยวหลินหัวเราะลั่นทันที “ไม่ใช่เพราะอย่างนั้นอยู่แล้วค่ะ หมอเฉินบอกว่า พี่เชียนห
