บทที่ 557 การกลั่นแกล้งขำๆ (3)
ประโยคเดียวของผู้อำนวยการโรงเรียนทำให้ทั้งครอบครัวหน้าแดงเพราะความอับอายและเงียบลงทันที!
เป็นอย่างนั้นจริงๆ เด็กไม่รู้ประสา แต่ผู้ใหญ่อย่างพวกคุณก็ไม่รู้ประสาด้วยเหรอ
ตอนนี้ในใจหวังอี้เจ๋อหวาดกลัวสุดขีด!
เขานึกไม่ถึงว่าพฤติกรรมกลั่นแกล้งขำๆ ของตัวเองจะทำให้เกิดผลที่ตามมาแบบนี้
เขากำหมัดอย่างกระวนกระวาย มองพยาบาลและหมอที่สวมชุดกาวน์เดินไปเดินมาอยู่รอบๆ ในใจก็ยิ่งร้อนรนหวาดกลัว
เขาหันไปมองภรรยาของคุณครูหม่าแล้วก็รีบก้มหน้า กลัวจะถูกสังเกตเห็น
ภรรยาของคุณครูหม่ากำลังรอดูผลการให้ยาละลายลิ่มเลือดด้วยความร้อนใจเช่นกัน เหล่าหม่าอายุห้าสิบเจ็ดปี กำลังจะอยู่ในช่วงอายุที่ใช้ชีวิตสงบสุข มีลูกหลานเต็มบ้านอยู่แล้วเชียว ผู้อำนวยการโรงเรียนโน้มน้าวให้เขาเกษียณอายุล่วงหน้าหลายครั้งแล้ว แต่เขายังไม่อยากทิ้งเด็กๆ เขาใช้เวลาสอนหนังสือมาทั้งชีวิต บทจะเลิกสอนก็เลิกสอนเลยได้อย่างไรกัน
หวังอี้เจ๋อชำเลืองมองเป็นระยะ แล้วก็รีบหดศีรษะกลับมา
พอเขาได้ยินผู้อำนวยการโรงเรียนพูดเสียงดังว่าจะแจ้งตำรวจ หวังอี้เจ๋อก็ตกใจจนเหม่อลอย
น้ำตาเขาไหลพรากแล้ว
แต่พอนึกขึ้นได้ว่าหมอกำลังยื้อชีวิตคุณครูหม่าอยู่ ก็รีบยกแขนเสื้อปาดน้ำตาตัวเอง
แต่…ตัวเองต้องติดคุกหรือเปล่า
พอนึกถึงตรงนี้ หวังอี้เจ๋อก็มอง ‘กองหนุน’ ที่อยู่ข้างหลังด้วยสายตาที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมแวบหนึ่ง
เมื่อเห็นว่าข้างหลังมีพ่อแม่แ
