ละปู่ย่านั่งอยู่ตรงนั้น เขาก็โล่งอกแล้ว…
ตอนนี้ย่ากำลังอุ้มน้องชายของเขาอยู่ตรงนั้น เป็นน้องชายของหวังอี้เจ๋อ และก็เป็นท้องที่สอง
แม่ดึงตัวหวังอี้เจ๋อเข้ามากอดแล้วปลอบใจว่า “ไม่เป็นไรนะลูกรัก! ไม่ร้องๆ เขาขู่ลูกเฉยๆ ไม่ร้องนะลูก”
หวังอี้เจ๋อสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่คุ้นเคย
ทุกครั้งที่เขาทำผิด แม่ก็จะปกป้องเขาเสมอ
“แม่ครับ ผมไม่อยากติดคุก ผมไม่อยากถูกตำรวจจับ…”
พอคนเป็นแม่ได้ยินก็รีบปลอบว่า “ไม่ต้องกลัวนะ ไม่ต้องกลัวลูก ผู้อำนวยการขู่ลูกเฉยๆ ลูกเพิ่งสิบขวบเอง ไม่ถือว่าเป็นอาชญากร ตำรวจไม่จับลูกหรอก…”
เฉินชางกับหวังเชียนที่อยู่ข้างๆ ได้ยินประโยคนี้ ในใจก็ผิดหวังทันที!
เด็กคนนี้ทำให้คุณครูตกใจเกือบตาย คุณยังบอกไม่ให้กลัวอีกเหรอไอรีนโนเวล
นายเพิ่งอายุสิบขวบ ตำรวจก็จะไม่จับนายแล้วเหรอ
คุณมีการศึกษาสินะ
เข้าใจกฎหมายใช่ไหม
มีการศึกษาแล้วสั่งสอนลูกแบบนี้ได้เหรอ
เดิมทีก็เป็นวัยที่ชอบก่อเรื่องอยู่แล้ว คุณใช้กฎหมายและความรู้มา ‘สั่งสอน’ และ ‘ปกป้อง’ ลูกของคุณแบบนี้หรือไง
ผู้ชายที่อยู่ข้างๆ โมโหนิดหน่อย พยายามดึงมือเด็กชายออกมา “นี่มันเวลาไหนแล้ว คุณยังปกป้องเขาอยู่อีกเหรอ! คุณตามใจจนเสียคนหมดแล้ว โทรศัพท์อยู่ที่ไหน เอามาให้ผม!”
พอคนเป็นแม่ได้ยินก็โมโหทันที “เขากลายเป็นแบบนี้แล้ว คุณอยากให้เขาตกใจตายใช่ไหม เขาเพิ่งสิบขวบเองนะ เขาจะไปเข้าใจอะไร แล้วคุณมาตวาดใส่ฉันทำไม”
ชายคนนั้นสูดหายใจลึกเฮือก
