หนึ่ง โรงพยาบาลมีคนเยอะขนาดนี้ ตอนนี้เขาไม่อยากเสียหน้า จึงก้มหน้าจ้องหวังอี้เจ๋อ “โทรศัพท์อยู่ไหน เอามาให้พ่อ!”
หวังอี้เจ๋อเพิ่งจะหยิบโทรศัพท์ออกมา แต่ก็ถูกผู้หญิงคนนั้นแย่งกลับไป
ตอนนี้เอง ตำรวจสองคนเดินเข้ามาแล้ว
ต้นสายปลายเหตุชัดเจนขนาดนี้ แต่เมื่อเห็นว่าหวังอี้เจ๋อเพิ่งอายุสิบขวบ ตำรวจสองคนนั้นก็ถอนหายใจอีก
นี่เป็นช่วงวัยที่เด็กดื้อชอบก่อเรื่อง!
เรื่องแบบนี้ง่ายที่สุด แต่ก็เป็นปัญหายุ่งยากที่สุดเหมือนกัน
ลงบันทึกประจำวัน ตักเตือนสั่งสอน…เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น
แต่โดยแก่นแท้แล้วก็ยังต้องสั่งสอนผู้ปกครอง
ตำรวจคนที่อายุมากกว่าบอกว่า “คุณพ่อกับคุณแม่มาลงบันทึกกับพวกเราสักครู่ครับ”
หลังจากแม่ของหวังอี้เจ๋อได้ยินดังนั้นก็รีบบอกว่า “คุณตำรวจคะ เด็กยังไม่รู้ประสาอะไร คุณให้โอกาสเขาสักครั้งเถอะค่ะ ไม่ลงบันทึกไม่ได้เหรอคะ แบบนี้จะเป็นจุดด่างพร้อยไปทั้งชีวิตเขาเลยนะคะ”
ตอนนี้เอง ตำรวจที่อายุยังน้อยอดพูดไม่ได้ว่า “อย่าบอกนะว่าในความทรงจำของคุณ คนทำผิดกฎหมายไม่ต้องถูกลงโทษ”
แม่ของเด็กได้ยินแล้วหน้าแดงทันที
“พวกเราอบรมกันเองได้ค่ะ แถมตอนนี้เด็กก็ยังเรียนอยู่ แล้วพวกเราก็ไม่มีเวลาด้วย กลับไปครั้งนี้พวกเราจะสั่งสอนเขาให้ดีแน่นอนค่ะ ให้โอกาสเขาสักครั้งนะคะ”
ตอนนี้หวังเชียนทนฟังไม่ไหวแล้ว เขาเดินเข้ามา
“ให้โอกาสเด็กที่ทำผิดหนึ่งครั้งเป็นเรื่องง่าย แต่…ใครจะให้โอกาสคุณครูหม่าครับ!” เสียงขอ
