มิเท่ากับล่วงเกินจูต้าเหนียงหรอกรึ?
จบกันจบกัน เรื่องเพาะปลูกปีหน้าของหมู่บ้านพวกเขาก็อดแล้วน่ะสิ!
“เจ้ารีบกลับหมู่บ้านไปแจ้งเรื่องต่อเจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสของเจ้า ให้พวกเขามาที่หมู่บ้านพวกข้าพรุ่งนี้เช้าเพื่อหารือเรื่องนี้”
“ขอรับ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้เลย”
ตอนที่โก่วต้านจะจากไปยังไม่ลืมขโมยมันเทศย่างไปด้วยลูกหนึ่ง
ผู้อาวุโสสกุลจูพาคนมาเตรียมการ ‘งานศพ’ ของจูเอ้อร์เม่ย
แม้จะเป็นงานศพปลอม ๆ แต่ถ้าคิดจะทำให้คนนอกเชื่อก็ต้องหลอกคนในให้สำเร็จเสียก่อน
สิ่งที่งานศพพึงมีมิได้ตกหล่นไปแม้แต่อย่างเดียว
“กะทันหันปานนี้?”
“เฮ้อ…ใครจะไปคิดเล่า ประเดี๋ยวจำไว้ว่าต้องไปช่วยงานบ้านจูเหล่าซานด้วยนะ อย่าลืมล่ะ”
“ตกลง ข้าทราบแล้ว ผู้อาวุโส”
……
ทางด้านเย่อวี๋หรานกำลังใคร่ครวญว่าจะเกลี้ยกล่อมพ่อเฒ่าจูกับแม่เฒ่าจูอย่างไรดี
เพราะตอนที่เริ่มทำเรื่องนี้ได้ปิดบังต่อผู้เฒ่าทั้งสอง ตอนนี้ต้องทำอย่างเปิดเผยแล้ว ละครหลังจากนี้ย่อมต้องแสดงต่อไปจนจบ
ความคิดของเย่อวี๋หรานเรียบง่ายยิ่งนัก ผู้เฒ่าทั้งสองอายุมากแล้ว เรื่องนี้ไม่ต้องเข้ามามีส่วนร่วม อ้างว่าสุขภาพไม่อำนวย ปลีกตัวไปจากเรื่องนี้ ให้พักอยู่ที่เรือนหลังใหม่ไปก่อนชั่วคราว
เมื่อพ่อเฒ่าจูและแม่เฒ่าจูทราบเรื่องแล้วก็ต้องใจเต้นแรงด้วยความตระหนก “เอ้อร์เม่ยไม่เป็นไรกระมัง?!”
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ คนยังสบายดี กำลังหลับอยู่” เย่อวี๋หรานกล่าว “ช่วงนี้พวกท่านก็พักอยู่ที่นี่ไ
