วนเก็บงานเรียบร้อยแล้วก็บอกหวังเชียนว่า “พี่รองเชียน กลูโคสเจ็ดถุงวันนี้ ใครเป็นคนเลี้ยงคะ”
“ผมเลี้ยงเอง!” หวังเชียนตอบอย่างไม่ใส่ใจ
แต่จู่ๆ หวังเชียนก็ชะงัก “ย่วนย่วน ทำไมพวกคุณต้องถามผมทุกวันว่าใครเป็นคนเลี้ยง”
ย่วนย่วนอึ้ง แล้วยิ้มอย่างเก้อเขิน “หัวหน้าพยาบาลให้ฉันถามค่ะ”
หวังเชียนได้ยินแล้วหัวเราะทันที “อ้อ! หัวหน้าพยาบาลรู้สึกว่าผมเป็นคนดีสินะ”
ย่วนย่วนตอบอย่างเกรงใจ “หัวหน้าพยาบาลบอกว่าคุณเป็นคนหลงตัวเอง ชอบเลี้ยง แล้วก็บอกว่าอย่าถามหมอเฉิน หมอเฉินทำงานลำบากขนาดนั้น ไม่ต้องมาคิดเรื่องพวกนี้แล้ว ยังบอกด้วยว่าถ้าหมอเฉินถามแบบนี้ ให้ตอบว่าไปเบิกที่ห้องผ่าตัดค่ะ”
พยาบาลที่อยู่ข้างๆ ก็พูดเช่นกันว่า “ใช่ค่ะ! หัวหน้าพยาบาลยังบอกอีกว่า กลูโคสก็เป็นเงินเหมือนกัน ประหยัดได้ก็ประหยัด คุณหมอหวังใจกว้าง ไม่ถือสาเงินเล็กน้อยพวกนี้”
“อ้อ ใช่ พี่รองเชียน ฉันจดบัญชีให้คุณแล้วค่ะ! คิคิ…”
หวังเชียนเผยสีหน้างุนงงทันที “โห ไม่ยุติธรรมเลย…ลูกค้ารายใหญ่นั่งอยู่ตรงนี้ต่างหาก ขูดรีดผมแบบนี้ พวกคุณไม่ปวดใจบ้างเหรอครับ”
ทุกคนได้ยินแล้วหัวเราะลั่นพร้อมกันทันที
แต่หวังเชียนก็ไม่ถือสาเลยจริงๆ กลูโคสไม่กี่ถุงเอง…ฮือๆ…
……
……
เช้าตรู่วันต่อมา เฉินชางมาถึงแผนกฉุกเฉินด้วยความเคยชิน เพียงแต่วันนี้เขากินอาหารเช้ามากไป พุงป่องนิดหน่อย…
ตอนเช้ามีผู้ป่วยค่อนข้างเยอะ ตรงประตูก็มีแถวต่อยาว
เมื่อวานเป็นเวรดึกของหัวหน้
