าแผนกอัน เขาพูดกับเฉินชางว่า “เสี่ยวเฉินมาแล้วเหรอ รีบไปดูผู้ป่วยนอกเร็ว ห้อง ICU มีผู้ป่วยพิเศษอยู่คนหนึ่ง ผมจะไปจัดการสักหน่อย”
เฉินชางพยักหน้า แล้วให้พยาบาลที่เฝ้าเคาน์เตอร์เรียกคนเข้าไป
ตอนที่เพิ่งนั่งลง ก็มีชายกับหญิงที่เป็นคิวหมายเลขเจ็ดกับแปดเดินเข้ามาแล้ว อายุประมาณห้าสิบกว่า
แต่…ในมือทั้งสองล้วนมีกล่องพลาสติกคนละใบ
หลังจากผู้ชายนั่งลง สีหน้าก็หวาดกลัวเล็กน้อย ถามอย่างกระวนกระวายว่า “คุณหมอครับ ผมคงป่วยแล้วใช่ไหม!”
เฉินชางงุนงงไปชั่วขณะ รีบถามว่า “เกิดอะไรขึ้นครับ”
ผู้ชายคนนั้นถอนหายใจเฮือกหนึ่งแล้วนำกล่องใบหนึ่งที่เหมือนกับกล่องข้าวออกมาจากถุงพลาสติกสีดำ “มันน่าเกลียดนิดหน่อยครับ คุณหมอครับ คุณ…ไม่ถือสาใช่ไหม”
เฉินชางพยักหน้า “ครับ ไม่เป็นอะไร คุณบอกมาก่อนเถอะครับว่าคุณรู้สึกไม่สบายตรงไหน”
ชายคนนั้นส่ายหน้า “ผมไม่ได้รู้สึกไม่สบาย…แค่ตอนเช้าที่ตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำ ผมเจอว่า…ปัสสาวะของผมเป็นสีเขียว!”
หลังจากพูดจบ ชายคนนั้นก็นำกล่องใสใบหนึ่งออกมา ตอนนี้มองเห็นของเหลวสีเขียวที่อยู่ข้างในกล่องได้
เฉินชางขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณเปิดให้ผมดูหน่อยครับ”
ชายผู้ป่วยพยักหน้าแล้วเปิดกล่องออก
หลังจากเฉินชางเห็นปัสสาวะสีเขียวหม่นก็ขมวดคิ้วแล้วเงยหน้าถาม “ช่วงนี้คุณไปกินอะไรมาหรือเปล่าครับ เช่นอาหารที่ย้อมสี”
ชายคนนั้นรีบส่ายหน้า “เปล่าครับ! กินไม่ต่างจากปกติเท่าไร”
เฉินชางพยักหน้า โดยทั่วไป
