ว เสี่ยวหย่า เซ็นเถอะ”
เสี่ยวหย่าคือภรรยาของหยางหย่วนจง เป็นคนแรกที่เซ็นชื่อเช่นกัน
ตอนที่เสี่ยวหย่ากำลังเซ็นชื่อ พ่อตาหยางก็ถลึงตามองหวังโส้ว “พวกเราไม่มีเงิน!”
หวังโส้วหนังตากระตุก ขณะกำลังจะพูดอะไรบ้างอย่าง เฉียนเลี่ยงก็อดพูดไม่ได้ว่า “แต่แบ่งชำระได้ครับ”
“แบ่งชำระได้ก็ไม่มีเงินจ่ายคืน” พ่อตาหยางแดกดัน
เฉียนเลี่ยงกับหวังโส้วทำงานด้วยกันมาสิบกว่าปี จึงรู้เรื่องในครอบครัวเขามาตั้งนานแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะปัญหาของครอบครัวภรรยา ก็อาจจะไม่เกิดสถานการณ์เหมือนอย่างวันนี้
“เจอลูกเขยไม่รู้จักบุญคุณแบบนี้ ฉันเองก็ไม่มีหนทางเหมือนกัน ตอนนั้นลูกชายฉันช่วยเหลือเขาไปตั้งเท่าไร วันนี้ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย เขาเห็นคนใกล้ตายแต่กลับไม่ช่วยเหลือ”
หวังโส้วโมโหจนขมับสองข้างเต้นตุบๆ แต่ก็ยังสูดหายใจลึก “ท่านนี้คือผู้เชี่ยวชาญที่ผมเชิญมา หมอเฉิน เขามีชื่อเสียงและบารมีมากในแวดวงนี้ เรื่องผ่าตัดจะชักช้าไม่ได้แล้ว รีบเซ็นชื่อเถอะ”
พ่อตาหยางมองเฉินชางแวบหนึ่ง แล้วอดพูดแขวะไม่ได้ “เธอเห็นฉันแก่แล้วเลอะเลือนงั้นเหรอ สุ่มเรียกเด็กมาสักคน วางแผนจะให้ลูกชายฉันตายไวๆ งั้นสิ จิตใจโหดเหี้ยม! หวังโส้ว…”
เฉินชางก็งงเหมือนกัน!
เฉียนเลี่ยงกลับเห็นจนชินแล้ว
ส่วนหวังโส้วก็โมโหจนมือไม้สั่น
ถ้าไม่เซ็นชื่อก็ไม่มีทางผ่าตัดได้
เฉินชางยิ่งไม่มีทางเสี่ยงผ่าตัด
ตอนนี้อย่าว่าแต่เฉินชางผ่าตัดเลย แม้แต่พวกหวังโส้วก็ไม่มีทางผ่าตัดได
