บทที่ 548 ให้สองครอบครัวมาพบกันเถอะ!
ฉินเยว่ยืนอยู่ตรงประตู กำลังมองดูข้าวของกองใหญ่ เป็นไข่ไก่สิบกว่าชั่ง ข้าวฟ่างยี่สิบสามสิบชั่ง ทั้งยังมีของกระจุกกระจิกกองใหญ่ที่แม่ของเฉินชางให้นำกลับมาด้วยอีก
ตอนนี้เธอทำสีหน้าเหมือนกำลังประสบความสำเร็จ!
เหล่าฉินคะ เหล่าฉิน ดูสิว่าพ่อได้อาศัยบารมีหนูมากขนาดไหน!
ตอนไปพกเหล้าไปสองชั่ง ตอนกลับได้ของติดไม้ติดมือมามากมาย คุ้มขนาดไหน!
พอนึกถึงตรงนี้ ฉินเยว่ก็รู้สึกคุ้มค่าเป็นพิเศษ
เธอกำลังคิดว่า…ผ่านไปอีกไม่กี่วันก็จะกลับไปอีกรอบ!
แม่ของเฉินชางบอกไว้แล้วว่าจะเลี้ยงแม่ไก่เพิ่มหลายๆ ตัว ครั้งหน้าจะตุ๋นให้ฉินเยว่กินบำรุงร่างกาย ครั้งหน้าถ้าฉินเยว่มาอีก จะให้นำกลับไปให้คุณพ่อด้วยตัวหนึ่ง! อย่างไรเสีย เอาเหล้าของคุณพ่อมาฝากตลอดก็รู้สึกเกรงใจเช่นกัน
ฉินเยว่เคาะประตู “พ่อคะ แม่คะ เปิดประตู”
จี้หรูอวิ๋นกับเหล่าฉินกำลังนั่งคุยกันอยู่ในบ้าน
ฉินเสี้ยวยวนถอนหายใจ “ที่รักครับ พอเย่วเยว่ไม่อยู่บ้าน เหลือแค่เราสองคน ผมเบื่อมากเลย!”
จี้หรูอวิ๋นกำลังถือโทรศัพท์ขึ้นมา หลังจากอ่านบทความ ‘แม่ยายควรปฏิบัติกับลูกเขยอย่างไร’ จบไปหนึ่งบทแล้วได้ยินเหล่าฉินพูดแบบนี้ เธอก็กลอกตามองบนทันที “เมื่อวานซืนคุณยังบอกอยู่เลยไม่ใช่เหรอคะ ว่าใส่เสื้อผ้าฝ้ายสีดำแบบลูกสาวไม่ได้แล้ว”
ฉินเสี้ยวยวนหัวเราะลั่น “ผมล้อเล่นไม่ได้หรือไง ลูกสาวตัวเอง อย่าว่าแต่เหล้าสองขวดเลย ต่อให้เอาไปหมดก็ไม่เป
