็นไร ผมอาจจะได้เลิกเหล้าครั้งนี้ก็ได้!”
จี้หรูอวิ๋นยิ้มเย้ย “จริงเหรอคะ”
ฉินเสี้ยวยวนพยักหน้าอย่างจริงจัง “เรื่องนี้โกหกกันได้เหรอ”
ตอนนี้เอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมเสียงของฉินเยว่ เหล่าฉินก็ยิ้มแย้มแจ่มใสทันที “ลูกสาวผมกลับมาแล้ว ผมจะไปเปิดประตู!”
พอพูดจบ เขาก็รีบลุกขึ้นยืนใส่รองเท้าแตะสลิปเปอร์กลับข้างแล้ววิ่งไปที่ประตู
หลังจากเปิดประตูแล้วเห็นฉินเยว่ เหล่าฉินก็รู้สึกอารมณ์ดีแล้ว “กลับมาแล้วเหรอ เยว่เยว่! ไอ๊หยา! ทำไมเอาของกลับมาเยอะขนาดนี้”
ฉินเยว่พยักหน้า “ช่วยหนูถือเข้าไปหน่อยค่ะ พวกนี้เป็นของหนูเอง ของคุณพ่ออยู่ข้างหลังค่ะ”
จี้หรูอวิ๋นเห็นแล้วรีบวางโทรศัพท์เดินเข้ามา
เธอมองฉินเยว่หอบของพะรุงพะรังด้วยความอยากรู้อยากเห็น “เย่วเยว่ ของพวกนี้คืออะไรลูก ทำไมเยอะขนาดนี้!”
หลังจากเหล่าฉินช่วยขนของเข้าบ้านแล้ว ฉินเยว่ก็ยิ้มพร้อมเล่าให้ฟังว่า “นี่คือของที่คุณแม่ของเฉินชางให้หนูมาค่ะ นี่คือไข่ไก่จากแม่ไก่ที่บ้านเขาเลี้ยงเอง อร่อยมากค่ะ เป็นไข่ไก่ที่อร่อยที่สุดเท่าที่หนูเคยกินมาเลย…นี่คือข้าวฟ่าง โจ๊กข้าวฟ่างที่บ้านเขากิน รสชาติไม่เหมือนกับที่เราเคยกินเลย…นี่คือ…”
ตอนที่เหล่าฉินกับจี้หรูอวิ๋นมองฉินเยว่อธิบายของที่นำกลับมาได้คล่องไม่หยุดปาก พวกเขาก็รู้สึกแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก…
ฉินเยว่หัวเราะคิกคัก “คุณแม่คะ นี่คือน้ำผึ้ง เป็นน้ำผึ้งที่คนในหมู่บ้านเลี้ยงเอง หนูตั้งใจเอามาฝากคุณแม่เลยนะค
