ะ”
“พรุ่งนี้เช้าหนูจะให้คุณแม่ชิมไข่ไก่นะคะ อร่อยมากเลย”
เหล่าฉินกระแอม “เยว่เยว่ ทำไมลูกเอาของมาเยอะขนาดนั้นล่ะ ดูไม่ดีเลยนะ…”
ฉินเยว่ถอนหายใจ “คุณแม่ของเฉินชางจะให้หนูนำกลับมาด้วยให้ได้ ปฏิเสธลำบากค่ะ หนูเองก็อยากให้พ่อกับแม่ได้ชิมด้วยเหมือนกัน ก็เลยนำกลับมาด้วย หลังจากนี้หนูทำดีกับเธอให้มากๆ ก็พอแล้ว!”
จี้หรูอวิ๋นยิ้ม บ้านของเฉินชางมีอัธยาศัยไมตรีจริงๆ
ฉินเยว่มองพ่อแล้วหัวเราะคิกคัก “พ่อคะ รู้สึกไหมว่าหนูประสบความสำเร็จกลับมาเต็มที่เลย!…
…พ่อดูสิคะหนูขนของกลับมาเต็มเลย”
ฉินเสี้ยวยวนยิ้ม “นี่ลูกถูกพวกเขาซื้อแล้วเหรอ ยัยหนูคนนี้”
ฉินเยว่ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “ก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วค่ะ คุณพ่อดูเหล้าสองขวดนี้สิ แลกของมาได้ตั้งเยอะ พวกเราสามคนกินได้ ใช้งานได้ ดูสิคะว่าใช้ประโยชน์ได้จริงขนาดไหน เหล้ามีประโยชน์อะไรกัน คุณแม่ก็ไม่ให้คุณพ่อดื่มด้วย เก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์ ใช่ไหมล่ะคะ”
จี้หรูอวิ๋นหัวเราะเบาๆ “ใช่ มีเหตุผล!”
ตอนไม่พูดก็ยังดีๆ อยู่ พอได้ยินแบบนี้ เหล่าฉินก็ปวดใจแล้ว…
เพียงแต่…ทำไมพอได้ยินฉินเยว่พูดแบบนี้แล้ว จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง!
ฉินเยว่ปรบมือแล้วกล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า “หนูคิดไว้แล้วค่ะ รอให้เฉินชางซื้อรถแล้ว ต่อไปเวลากลับบ้าน หนูจะเอาเหล้าไปฝากคุณพ่อของเฉินชางอีกสักสักหน่อย อ้อ ใช่ ครั้งหน้าหนูจะเอาของป่ามาฝากคุณพ่อกับแม่ด้วยนะคะ กระต่ายป่านั่นอร่อยมากจ
