ริงๆ ตอนฉลองปีใหม่ คุณพ่อของเฉินชางบอกว่าจะทำอาหารส่งมาให้พวกเราด้วยค่ะ”
ใช่จริงๆ ด้วย!
เหล่าฉินตกใจจนแทบชักกระตุก
ยัยเด็กคนนี้ ทำเกินไปแล้วจริงๆ!
เมื่อเห็นลูกสาวที่เปรียบเสมือนเสื้อผ้าฝ้ายสีดำกำลังจะถูกใส่ไว้บนตัวคนอื่นแล้ว เหล่าฉินก็หน้าเปลี่ยนสีทันที รีบพูดห้าม “ยัยเด็กคนนี้ เหล้านั่นเป็นของรักของหวงของพ่อนะ จะเหมือนกันได้ยังไง คิดจะเอาของเล็กน้อยพวกนี้มาแลกกับเหล้าของพ่อเหรอ! ทั้งยังจะซื้อรถมาขนเป็นลังๆ ด้วย? ไม่มีทางซะหรอก…”
พอฉินเยว่ได้ฟังก็ร้องเชอะแล้วมองแม่ตัวเองทันที “แม่คะ ดูพ่อสิ เพื่อเหล้าพวกนั้น พ่อถึงกับไม่ยอมให้พวกเราสองแม่ลูกได้กินได้อยู่แล้ว”
จี้หรูอวิ๋นโมโหจนแทบหัวเราะประชดออกมา!
ดูสองคนนี้สิ แยกกันแล้วคิดถึงกันแทบแย่ แต่พออยู่ด้วยกันก็เริ่มเถียงกันแล้ว…
“เหล่าฉิน เมื่อกี้นี้คุณยังบอกว่าคิดถึงลูกอยู่เลยไม่ใช่เหรอคะ ตอนนี้ไม่คิดถึงแล้วเหรอ”
ฉินเสี้ยวยวนพ่นลมทางจมูกพร้อมถลึงตา “ดูยัยเด็กคนนี้สิ ลืมแล้วเหรอว่าตัวเองใช้แซ่อะไร นี่ไม่ใช่แค่ยื่นแขนออกนอกบ้าน[1]อย่างเดียวแล้ว นี่ยื่นทุกอย่างออกนอกบ้านหมดแล้ว”
ประโยคนี้ทำให้ทั้งฉินเยว่ทั้งจี้หรูอวิ๋นหัวเราะแล้ว
ฉินเยว่หัวเราะคิกคักพลางอวดกำไลที่ข้อมือ “พ่อคะ แม่คะ ดูสิคะ นี่เป็นกำไลที่คุณแม่ของเฉินชางให้หนูมา”
จี้หรูอวิ๋นกับเหล่าฉินอึ้งทันที หลังจากเห็นกำไลแล้ว พวกเขาก็ตาถลนทันที
กำไลวงนี้…คุณสมบัติไม่เลวเลยนะ!
เหล่าฉินเป
