ไม่มีศพ พวกเขาจะกลับมาทวงสูตรอาหารจากหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ได้อย่างไร?
“แต่คนตายตัวหนักนี่นา…”
เหล่าเฉียนยังพูดไม่จบก็ถูกเฉียนซินถลึงตาใส่ “ตัวหนักงั้นหรือ ท่านยังจะเอาสูตรอาหารอยู่ไหม?”
“เจ้าต่างหากที่อยากได้ ข้าแค่อยากรวย…” เหล่าเฉียนพึมพำด้วยเสียงที่คิดเอาเองว่าคงไม่ดังนัก
ตอนที่เหล่าเฉียนก้มลงไปแบกคน คนในเรือนยังคอยชมความครึกครื้น ไม่หรอกมั้ง จะไปทั้งอย่างนี้รึ?
หญิงปากสว่างเห็นว่าเรื่องจะจบลงเพียงเท่านี้ก็ไม่ยินยอม โพล่งความในใจของทุกคนออกมาว่า “นี่ พวกเจ้าจะกลับไปทั้งอย่างนี้? เรื่องมันยังไม่จบเลยนะ?”
“ถึงจะตัดขาดกันแล้ว แต่ก็แซ่จูเหมือนกัน เป็นครอบครัวเดียวกันนะ”
“อีกอย่าง พวกเขาสองบ้านก็คืนดีกันแล้วนี่?”
……
ถึงได้บอกว่าหญิงปากสว่างเป็นพวกไร้สมอง หนังสือตัดญาติยังอยู่ เรื่องคืนดีกันหรือไม่คืนดีกัน อีกฝ่ายพูดอย่างไรก็เป็นอย่างนั้นไม่ใช่หรือไร?
จูหย่งหนิงอยู่รั้งท้ายไปเล็กน้อย พอได้ยินภรรยาของตนกล่าวเช่นนั้นก็โมโห ปราดเข้าไปถีบบั้นท้ายของนาง
“ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเจ้า ทำไมเจ้าพูดมากอย่างนี้?”
จูหย่งหนิงย่อมต้องเข้าข้างคนสกุลจูอยู่แล้ว หญิงปากสว่างบาดหมางกับหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ แต่ก็ยังแซ่จูอยู่ดี
ในเมื่อเป็นคนแซ่เดียวกัน ยามอยู่ต่อหน้า ‘คนนอก’ ก็คือคนครอบครัวเดียวกัน ต้องร่วมใจกันรับมือ
พฤติกรรมเข้าข้างคนนอกของหญิงปากสว่างเช่นนี้ย่อมทำให้เขาบันดาลโทสะเป็นธรรมดา เขาตะคอกต่อไปว่า “เจ้า
