อยากถูกปลดใช่ไหม? ถ้าเจ้าอยากนัก ตอนนี้ข้าก็จะปลดเจ้าเสียให้สมใจ…”
“เปล่า ๆๆ เปล่านะ” หญิงปากสว่างกุมบั้นท้ายของตัวเองแล้วรีบมุดเข้าไปในฝูงชนทันที
พูดล้อเล่นกันเรอะ จูเอ้อร์เม่ยถูกปลดได้ไม่นานก็ตายเสียแล้ว นางไม่อยากถูกปลดหรอกนะ!
แค่ขายหน้ายังพอทำเนา แต่จะรักษาชีวิตไว้ได้หรือไม่ก็ยังไม่แน่
เรื่องทำนองนี้ บางครอบครัวกดดันลูกสาวที่ถูกปลดกลับมาที่บ้านให้ถึงที่ตายเพื่อรักษาหน้าตาเอาไว้ก็ใช่ว่าจะไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
ตอนที่หญิงปากสว่างมาถึงไม่ได้เห็นว่าจูเอ้อร์เม่ยล้มไปนอนบนพื้นได้อย่างไร นางจึงใช้ความคิดของคนพาลคาดเดาไปในแง่ร้าย คิดว่าคนสกุลจูคงทำไปเพราะเจตนาเช่นนั้นเอง
คนตายไปก็แค่หาเสื่อสักผืนมาห่อร่าง ทั้งไม่อนุญาตให้นำร่างไปฝังไว้ในสุสานบรรพชน
แต่คิดไม่ถึงว่าคนสกุลเฉียนจะมาเอาตอนนี้พอดี หญิงปากสว่างที่อยากให้หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์เคราะห์ร้ายใจจะขาดอยู่แล้วก็ย่อม…
แค่กแค่ก ทุกคนย่อมรู้ว่าอะไรเป็นอะไร!
คนทั้งหลายเห็นท่าทางของหญิงปากสว่างก็หัวเราะครืน
เห็นได้ชัดว่า ‘การตาย’ ของจูเอ้อร์เม่ยไม่ได้ทำให้ใครเศร้าใจเลยแม้แต่น้อย
พ่อลูกสกุลเฉียนมองข้ามจุดนี้ไปโดยสิ้นเชิง พวกเขายังไม่มีแก่ใจมาสนใจเรื่องนี้
คนทั้งสองหามคนแล้วก็มุ่งหน้าไปยังประตูเรือนทันที
เท้าคู่หนึ่งขวางหน้าพวกเขาเอาไว้
ตามด้วยเท้าคู่ที่สองและคู่ที่สาม
ครั้นพวกเขาเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นลูกชายของเย่อวี๋หรานนั่นเอง
