ทำให้เฉินต้าไห่กับหยางจยาฮุ่ยภาคภูมิใจในตัวลูกและตัวเองจากใจจริง
คนเราก็เป็นแบบนี้ เมื่อมีคนเคารพคุณ ก็ย่อมมีคนที่ดูถูกคุณด้วย ไม่ว่าที่ไหนก็หลักการนี้ทั้งนั้น
ยามว่างพวกชาวบ้านมักจะชอบคุยกันว่าลูกบ้านไหนประสบความสำเร็จ ลูกบ้านไหนหาเงินได้เยอะ ลูกบ้านไหนอยู่ที่ไหนหรือทำอะไร
พอได้ยินว่าเฉินชางเป็นคนดีและเป็นคนเก่งขนาดนี้ บางคนที่ไม่พอใจก็บอกว่า
“ยังมีเหล้าเหมาไถหมักยี่สิบปีอยู่ด้วยนะ มีเงินขนาดนั้นทำไมไม่ซื้อรถสักคันล่ะ มัววางมาดอยู่ได้”
“ไอ๊หยา เฉินต้าไห่ชอบขี้โม้ว่าพอเฉินชางทำงานก็ซื้อได้แล้ว”
“ใช่ๆ ดูเขาหิ้วกระเป๋าใบเล็กใบใหญ่เรียกรถกลับมาสิ เมืองอันหยางอยู่ตั้งไกล ถ้าเก่งนักก็ซื้อรถดีๆ สักคันขับมาสิ”
……
คนที่รังเกียจคนจนย่อมไม่อยากเห็นคนอื่นได้ดี ชอบพูดเสียดสีเป็นเรื่องปกติ
วันนี้เฉินชางกับฉินเยว่ขึ้นรถรอบบ่าย กว่าจะไปถึงเมืองอันหยางก็ใช้เวลาสามชั่วโมงกว่า
เดิมทีเฉินชางตัดสินใจซื้อรถ แต่เพราะช่วงนี้งานยุ่งเกินไป เขาจึงไม่มีเวลาไปดูรถเลย รอกลับไปครั้งนี้แล้วค่อยว่ากัน ซื้อรถก่อนฉลองตรุษจีน เวลากลับบ้านจะได้สะดวกหน่อย
ตอนรับประทานอาหารมื้อเที่ยง จู่ๆ ก็มีชายคนหนึ่งรีบร้
