งหนึ่งรู ทั้งยังมีเลือดซึมออกมาไม่หยุด บนบาดแผลมีเศษไม้แหลมหนึ่งแท่ง
เฉินชางอึ้งทันที!
ตำแหน่งของเศษไม้ก็คือท้องด้านบนขวา ค่อนข้างอยู่ใกล้ตับ สิ่งที่เฉินชางกังวลที่สุดก็คือจะบาดเจ็บไปถึงตับและหลอดเลือดแดงใหญ่อยู่ตรงท้องหรือไม่ แม้กิ่งไม้จะไม่ได้ใหญ่หยาบมาก แต่…ถ้าแทงเข้าไปมุมนี้ก็อันตรายมาก
พอคิดถึงตรงนี้ เฉินชางก็บอกทันทีว่า “ทุกคนอย่าแตะต้องมั่วซั่ว”
ไม่ต้องให้เฉินชางเตือนเลย ทุกคนเห็นฉากที่มีเลือดเยอะขนาดนี้ มีหรือที่จะกล้าแตะต้อง
เฉินชางรีบเข้าไปตรวจดูอาการ เขามองผู้ชายคนนั้นพร้อมถามว่า “ลุงเฮ่อ ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้างครับ”
ชายคนนั้นกำลังใช้มือข้างหนึ่งปิดตา อยากจะใช้มืออีกข้างลูบท้องแต่กลับไม่กล้า “เจ็บ! เจ็บไปถึงหัวใจ! เจ็บตลอดเวลา…”
พอได้ยินชายคนนั้นตอบ เฉินชางกลับไม่ได้กังวลมากแล้ว ความเจ็บที่ต่อเนื่องแบบนี้ ถ้าเกิดขึ้นกับบาดแผลภายนอกส่วนใหญ่จะไม่ร้ายแรง
มีสัญญาณระคายเคืองเยื่อบุช่องท้องผิดปกติ เสียงลําไส้ดังน้อยกว่าปกติ!!
เฉินชางรีบบอกว่า “ไปหยิบหูฟังแพทย์กับเครื่องวัดความดันโลหิตมาหน่อยครับ”
ชายคนหนึ่งรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งไปที่คลินิกในหมู่บ้าน
เฉินชางสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง วางมือไว้ที่หลอ
