บทที่ 535 ตรงประตูมีหมาป่า!
ตกกลางคืน พอเอนกายลงบนเตียงแล้ว เฉินชางก็ส่งข้อความหาฉินเยว่ “คุณนอนคนเดียวไม่กลัวเหรอ”
“กลัวอะไรคะ” ฉินเยว่งง
“คุณลองคิดดูสิ ข้างหลังคุณคือภูเขาหนานฉวน ข้างบนมีหมาป่า ระวังตอนเที่ยงคืนมันจะปีนขึ้นมาบนหน้าต่างห้องคุณนะ” เฉินชางตอบ
ฉินเยว่แสยะยิ้ม มีหรือที่เธอจะไม่รู้แผนร้ายของเฉินชาง “จริงเหรอคะ! คุณไม่ได้ขู่ฉันแน่นะ”
พอเฉินชางเห็นว่ามีหวัง ก็บอกอีกว่า “แน่นอนสิ ผมจะหลอกคุณทำไม คุณจำไม่ได้เหรอว่ามื้อค่ำกินอะไรไป เป็นอาหารป่าทั้งนั้นนะ”
“แล้วจะทำยังไงดีคะ หรือไม่งั้น…คุณมาอยู่เป็นเพื่อนฉันที่ห้องดีไหม” ฉินเยว่ถาม
เฉินชางแทบจะยิ้มออกมา “แบบนี้ก็ได้ คุณเปิดประตูสิ เดี๋ยวผมเข้าไป”
“ค่ะ ฉันเปิดแล้ว เข้ามาเถอะ!” ฉินเยว่ตอบ
ผ่านไปหลายนาที เฉินชางมายืนตรงหน้าประตู เขากำลังจะบิดลูกบิดประตูแต่ก็ชะงักทันที เปิดบ้าอะไรล่ะ!
ยัยตัวแสบแกล้งฉันนี่นา!
แต่…เฉินชางก็ไม่กล้าเปิดประตูอยู่ดี กลัวว่าเสียงจะรบกวนจนพ่อแม่ตื่น
เขาโมโหจนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที “ดีจังเลยนะครับ! ผมอุตส่าห์หวังดีมาอยู่เป็นเพื่อนคุณ แต่คุณดันมาแกล้งผม”
ฉินเยว่หัวเราะคิกคักอยู่ในผ้าห่ม “หึหึ คุณอยากจะกินฉันเหรอคะ!”
เฉินชางพูดไม่ออกทันที ไม่น่าเชื่อว่าจะเถียงไม่ออก
“ไม่ใช่ เยว่เยว่ คุณไม่กลัวแต่ผมกลัวนะ ผมกลัว หรือไม่อย่างนั้น…คุณมาปกป้องผมดีไหม”
“กลับไป!” ฉินเยว่ตอบ
เฉินชางอึ้งทันที ยัยตัวแสบนี่ ไม่เห็
