ณฑลตงหยาง ดัดแปลงไม่ได้ ก็เลยคงสภาพนี้มาตลอด ถึงผมจะไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า แต่ภูเขาหนานฉวนก็อยู่ในสภาพนี้มาตลอด พูดตามตรงนะ ตอนนี้ผมคิดว่าถ้าแก่ตัวไปก็จะไปสร้างบ้านและใช้ชีวิตบั้นปลายที่หมู่บ้านหนานหยาง”
เฉินชางพยักหน้า พอแก่ตัวลง ใช้ชีวิตบั้นปลายในหมู่บ้านชนบทก็ถือเป็นทางเลือกที่ไม่เลวเลยจริงๆ เวลาไม่มีอะไรทำก็ปลูกผัก ดูแลดอกไม้ เลี้ยงแม่ไก่สักสี่ห้าตัว กินไข่ไก่ทุกวัน เวลาอารมณ์ดีก็เชือดไก่สักตัว
คนตงหยางค่อนข้างยึดมั่นในประเพณีดั้งเดิม ชอบกลับมาใช้ชีวิตบั้นปลายที่บ้านเกิด
รถมาจอดลงตรงต้นทางเข้าหมู่บ้าน เฉินชางกับฉินเยว่ลากกระเป๋าเดินทางเดินเข้าไปในหมู่บ้าน
ช่วงหลายปีมานี้ ในหมู่บ้านเหมือนเปลี่ยนไปทุกปี ทุกครั้งที่กลับมา ก็มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ไม่เหมือนเดิม ถนนก็ปูแล้ว สองฝั่งของบ้านเรือนเป็นท่อก๊าซธรรมชาติยาวต่อกัน หลังคาบ้านติดแผงโซล่าร์เซลล์ สิ่งเดียวที่ไม่เปลี่ยนก็คือคนเหล่านั้นในหมู่บ้าน
เฉินชางเป็นนักศึกษาในหมู่บ้าน กอปรกับเฉินต้าไห่ได้ไปเยี่ยมเยียนหลายบ้าน ทุกคนจึงรู้ว่าลูกชายคนโตของตระกูลเฉินเป็นหมออยู่ที่เมืองเอกของมณฑล ได้ยินว่าช่วงก่อนหน้านี้ เฉินต้าไห่กับภรรยาไปซื้อบ้านไว้ให้ลูกชายที่เมืองเอกของมณฑลแล้ว
ข่าวนี้แพร่ไปเร็วมาก ราคาบ้านของเมืองอันหยางตกล้านสองล้าน หลังจากทุกคนได้ยินข่าวนี้ ก็ย่อมมองเขาด้วยสายตาใหม่เช่นกัน มีคนที่รังเกียจคนจนหลายคนบอกว่าเฉินต้าไห่ขี้โม้ เ
