พราะถึงอย่างไรนี่ก็ไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆ
ทุกคนยืนรออยู่ตรงประตูหมู่บ้าน พอเห็นเฉินชางพาสาวน้อยแสนสวยคนหนึ่งที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนเมืองหิ้วกระเป๋าใบเล็กใบใหญ่เดินลงมา พวกเขาก็เริ่มอยากรู้อยากเห็นทันที
“เสี่ยวเฉิน กลับมาแล้วเหรอ”
“นี่…พาสะใภ้กลับมาด้วยสินะ!”
“กลับมาพักผ่อนเหรอ”
…
เฉินชางยิ้มตอบ “พักผ่อนไม่กี่วันครับ เลยกลับมาเยี่ยมพ่อแม่ที่บ้าน เธอคือแฟนของผมครับ”
พอฉินเยว่ถูกเฉินชางแนะนำตัวให้แบบนี้ ในใจก็รู้สึกหวานชื่นเช่นกัน เธอยิ้มพร้อมทักทายคนในหมู่บ้าน
เฉินชางลากกระเป๋าเดินทางและถือกระเป๋าใบเล็กใบใหญ่เดินเข้าไปในหมู่บ้าน
ลำธารเล็กสายหนึ่งทอดยาวเข้าไปในหมู่บ้าน ฉินเยว่เห็นแล้วมีความสุขมาก
“เฉินชาง ฉันชอบที่นี่มากเลยค่ะ!”
“ต่อไปถ้าแก่แล้ว พวกเรากลับมาใช้ชีวิตบั้นปลายที่นี่กันเถอะ!”
“ถ้าฉันตั้งท้อง ฉันกลับมาคลอดที่นี่ดีไหม ที่นี่สภาพแวดล้อมดีมาก อากาศก็ดี…สดชื่นสุดๆ ฉันไม่อยากกลับเมืองอันหยางแล้ว”
…
เฉินชางยิ้ม หมู่บ้านชนบทก็มีข้อดีของหมู่บ้านชนบท เมืองก็มีข้อดีของเมืองเช่นกัน
ตอนที่ตัวเองแก่แล้วแต่ยังพอทำงานไหว ใช้ชีวิตที่บ้านเกิดถือว่าดีมาก แต่ถ้าอายุมากเกินจนดูแลตัวเองไม่ได้ อยู่ในเมืองปลอดภัยกว่า ถึงอย่างไรการบริการด้านสุขภาพด้านต่างๆ ก็ค่อนข้างครบถ้วน
หยางจยาฮุ่ยรออยู่ตรงประตูอย่างกระวนกระวาย ส่วนเฉินต้าไห่เตรียมแสดงฝีมืออยู่ในห้องครัว
สะใภ้มาบ้านแล้ว ในฐานะพ่อแม่สามี ม
