ณเห็นแล้ว คุณเป็นพ่อทำแบบนี้เหมาะสมเหรอ แต่…แม่หนูนั่นฟังภาษาพวกเราออกเหรอ”
ที่จริงแล้วนี่ก็คือความสามารถพิเศษของคนที่ทำอาชีพแพทย์ เนื่องจากโดยส่วนใหญ่คนไข้มาจากหลายพื้นที่ พอได้ยินมากๆ เข้าก็เริ่มชิน สำหรับภาษาถิ่นของมณฑลตงหยาง เธอก็พอจะฟังออกแบบงูๆ ปลาๆ เหมือนกัน ไม่อย่างนั้น…เวลาสื่อสารกันก็จะเป็นปัญหาขึ้นมาจริงๆ
แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ เฉินต้าไห่ก็สูดหายใจลึกสองสามที สูบบุหรี่หนึ่งมวนแล้วบอกว่า “คุณเข้าไปก่อน ผมจะสงบสติอารมณ์สักครู่”
เฉินต้าไห่ดูดบุหรี่มวนหนึ่งอย่างถึงอกถึงใจ จัดทรงผมหน้ากระจกนิดหน่อย เสร็จแล้วถึงได้เดินเข้าบ้านไป
เมื่อเห็นเฉินต้าไห่เดินเข้ามา ฉินเยว่ก็รีบลุกขึ้น “สวัสดีค่ะคุณอา หนูชื่อฉินเยว่ค่ะ”
เฉินต้าไห่เห็นเด็กสาวคนนี้ยังดูอ่อนเยาว์มาก ตัวเองก็อดยิ้มไม่ได้ “สวัสดีๆ! ชื่อเพราะมาก รีบนั่งลงเถอะ กินแอปเปิ้ลก่อน บ้านเราปลูกเอง”
เฉินต้าไห่มองฉินเยว่เป็นเหมือนลูกสาวตัวเอง เขาถูกใจเด็กคนนี้มาก บ้านมีลูกชายสองคน พอเห็นเด็กสาวก็รู้สึกสนิทสนมเหมือนคนในครอบครัว!
แต่ถ้านั่งตรงนี้ก็ไม่รู้อีกว่าจะคุยอะไรดี เฉินต้าไห่ที่อึดอัดและประหม่าลุกขึ้นบอกว่า
“เดี๋ยวอาจะไปทำกับข้าวของบ้านเราให้ หนูพักผ่อนก่อนเถอะ อีกประเดี๋ยวพวกเรามากินข้าวด้วยกัน” พูดจบก็เดินหนีไปทันที
ฉินเยว่อดยิ้มไม่ได้ “ขอบคุณค่ะคุณอา”
เหล่าเฉินได้ยินแล้วรู้สึกดีทันที
มีลูกสาวดีกว่าจริงๆ ขนาดเวลาพูดยังเสียงหวาน
