!
เฉินต้าไห่กับหยางจยาฮุ่ยลงทุนทำอาหารเต็มโต๊ะ แม่ไก่ตัวหนึ่งในบ้านก็นำมาตุ๋นแล้ว ยังให้คนเข้าป่าไปหากระต่ายป่า ไก่ป่าและนกพิราบมาด้วย อาหารทั้งโต๊ะนี้ล้วนเป็นอาหารป่า โชคดีที่ภูเขาหนานฉวนยังไม่มีการพัฒนา ไม่อย่างนั้นถ้าจะหาของป่าพวกนี้ให้ครบก็ไม่ง่ายเช่นกัน
หลังจากกินเสร็จ ฉินเยว่ก็จะช่วยล้างจานให้ได้ แต่หยางจยาฮุ่ยดึงเธอกลับมาแล้วส่งสายตาให้เฉินต้าไห่ เหล่าเฉินจึงรีบไปเก็บชามและตะเกียบ
เดิมทีเขาก็ทำอาชีพพ่อครัวอยู่แล้ว ได้ทักทายกับหม้อและกระทะตลอดทั้งวัน เฉินต้าไห่ไม่ได้ถือสาอะไร กอปรกับค่อนข้างเกรงใจด้วย เขาจึงออกมาเสียเลย
หยางจยาฮุ่ยค่อนข้างใส่ใจรายละเอียด เธอเตรียมผ้าปูที่นอนใหม่และผ้าห่มผืนใหม่ให้ฉินเยว่
ฉินเยว่เห็นหยางจยาฮุ่ยกับเฉินต้าไห่ยุ่งวุ่นอยู่กับการดูแลเธอ ในใจก็รู้สึกอบอุ่นมากเช่นกัน
เธอมองเฉินชาง “คุณพ่อคุณแม่ของคุณใจดีจริงๆ ค่ะ!”
“ใช่มั้ยล่ะครับ” เฉินชางยิ้ม
ฉินเยว่พยักหน้าอย่างมีความสุข ทีแรกนึกว่ามาแล้วจะรู้สึกห่างเหินและไม่คุ้นเคย แต่คนตระกูลเฉินต้อนรับอย่างอบอุ่น จึงมีแต่ความรู้สึกอบอุ่นและความสุข
เป็นอย่างที่คาดไว้ เฉินชางกับฉินเยว่ไม่ได้นอนห้องเดียวกัน เรื่องนี้ทำให้เฉินชางรู้สึกผิดหวังอยู่นานมาก
