ยินก็พยักหน้ายิ้ม นวดบ่าให้เหล่าฉินอย่างเบิกบานใจ “ขอบคุณค่ะพ่อ! พ่อใจดีจริงๆ”
จู่ๆ ฉินเสี้ยวยวนก็พูดขึ้นว่า “อ้อ ใช่ ตอนไปอย่าลืมซื้อของขวัญติดไม้ติดมือไปด้วย ถ้าเข้าบ้านมือเปล่าจะดูไม่ดี อีกฝ่ายจะว่าเอาได้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่รู้จักธรรมเนียม”
ฉินเยว่พยักหน้า “อ้อ…”
“พ่อคะ พ่อคิดว่าซื้ออะไรเป็นของขวัญดีคะ”
“ลูกไม่ได้ถามเฉินชางเหรอว่าพ่อแม่เขาชอบอะไร” ฉินเสี้ยวยวนถาม
ฉินเยว่เม้มริมฝีปาก “เฉินชางเขาไม่ให้หนูซื้อของขวัญไปค่ะ บอกว่าให้ซื้อนมไปลังหนึ่งก็พอ อ้อ ใช่…หนูรู้มาว่าคุณพ่อของเขาชอบดื่มเหล้า”
พอฉินเสี้ยวยวนได้ฟังก็รู้สึกว่ามีบางจุดไม่ปกติ แต่คิดไม่ออกว่าไม่ปกติตรงไหน “งั้นลูกก็ไปซื้อเหล้าดีๆ สักสองขวด เลือกที่ขนาดกำลังดี จะได้ถือสะดวก ถึงจะไม่ชอบก็เก็บรักษาไว้ได้”
ฉินเยว่ถอนหายใจ “หนูก็ไม่เข้าใจเรื่องเหล้าเหมือนกันค่ะ แล้วอีกอย่าง เหล้าที่หนูชอบ หนูก็ซื้อไม่ทัน ต้องสั่งซื้อล่วงหน้าด้วย…เฮ้อ หรือว่าไม่ต้องซื้อดีคะ!”
ฉินเสี้ยวยวนรีบปราม “ไม่ได้หรอกลูก ไม่ถืออะไรติดไม้ติดมือไปได้ยังไง ลูกอยากได้เหล้าอะไร”
ฉินเยว่บุ้ยปาก “เหล้าเหมาไถ[1] เหล้าอู่เหลียงเย่[2]ค่ะ แล้วก็เหล้าเหล่าเจี้ยวอะไรสักอย่าง”
ฉินเสี้ยวยวนยิ่งฟังยิ่งรู้สึกว่าเรียกชื่อไม่ถูก แต่ยิ่งฟังก็ยิ่งคุ้นชื่อ!
ผ่านไปไม่กี่วินาที จู่ๆ เขาก็นึกออกแล้ว เขายิ้มให้จี้หรูอวิ๋น “ที่รัก คุณดูลูกสาวที่คุณสอนสิ ถ้าไม่ทำให้พ่อตัวเองหมดตั
