ยลงบนโซฟา เธอมองแม่แล้วอดถามไม่ได้ว่า “คุณแม่คะ พรุ่งนี้หนูต้องกลับบ้านเกิดของเฉินชาง เป็นวันเกิดของแม่เขาค่ะ เขาไม่ได้กลับบ้านมาหลายปีแล้ว หนูบอกว่าครั้งนี้หนูจะกลับไปเป็นเพื่อนเขา”
จี้หรูอวิ๋นได้ยินแล้วงงไปชั่วขณะ แต่จากนั้นก็เข้าใจทันที “แม่ก็คิดอยู่ว่าทำไมสองวันนี้ลูกแปลกๆ ไป ลูกทำกับข้าวทุกวัน แม่ยังบอกพ่ออยู่เลยว่าลูกสาวเราโตแล้ว!”
“ที่แท้ลูกก็ทำเพื่อเอาใจแม่สามีนี่เอง! ฉินเสี้ยวยวน คุณออกมาดูลูกสาวคุณสิคะ!”
เสียงตะโกนดังขนาดนี้ ฉินเสี้ยวยวนก็ต้องเดินออกมาทันทีอยู่แล้ว พอได้ยินจี้หรูอวิ๋นพูดแบบนี้ก็รีบถามทันที “มีอะไรเหรอที่รัก”
จี้หรูอวิ๋นแสยะยิ้ม “ลูกสาวคุณเตรียมจะกลับบ้านเกิดพร้อมเฉินชาง”
เมื่อภรรยาพูดแบบนี้ ฉินเสี้ยวยวนแทบก็จะตอบอย่างไม่ลังเล “ไม่ได้ๆ!”
ฉินเยว่งงทันที “ทำไมไม่ได้ล่ะคะ ก็แค่กลับไปเยี่ยมคุณอาคุณน้า มีอะไรหรือเปล่าคะ”
“ไม่ใช่ บ้านของเสี่ยวเฉินรู้หรือเปล่าว่าเขาคบกับลูก แล้วอีกอย่าง…ทั้งสองคนก็ยังไม่ได้คบกันถึงขั้นนั้น ถ้าไปที่บ้านเขาแบบไม่ดูตาม้าตาเรือ…” ฉินเสี้ยวยวนกล่าว
ฉินเยว่ย่นจมูก “เฉินชางเคยเจอคุณพ่อกับคุณแม่แล้วไม่ใช่เหรอคะ เขาเองก็เริ่มชัดเจนกับหนูแล้ว หนูก็แค่ไปทำให้ชัดเจนกว่าเดิมไงคะ”
ฉินเสี้ยวยวนได้ฟังแล้วกระวนกระวายนิดหน่อย ถึงยังไงก็เป็นลูกสาวของตัวเอง เขาจึงเป็นห่วงมาก ในชีวิตมีตัวอย่างให้เห็นมากมาย ฉินเสี้ยวยวนพูดอย่างอดทนว่า “เยว่เยว่ หนูฟัง
