าตัด พยาบาลเล่อเล่อก็เดินเข้ามา
“หมอเสี่ยวเฉินค่ะ หมอเหยาเรียกคุณ มีผู้ป่วยคนหนึ่งต้องใส่ท่อช่วยหายใจ”
เฉินชางพยักหน้า แล้วเก็บโทรศัพท์เข้าในกระเป๋าเสื้อ
เพิ่งจะเดินมาถึงประตูห้องผู้ป่วย ยังไม่ทันเข้าไป เฉินชางก็ได้ยินเสียงไอถี่ๆ เหมือนจะเป็นจะตายดังต่อเนื่อง!
“แค่กๆ…แค่กๆ…”
เสียงไอที่เหมือนปอดจะฉีกแบบนี้ ราวกับว่าพอเริ่มไอแล้วหยุดไม่ได้เลย ให้ความรู้สึกเหมือนจะไอจนสำรอกปอดออกมาให้ได้!
แค่ฟังเสียงก็ยังทำให้รู้สึกปวดใจ!
เฉินชางเริ่มจริงจังทันที ส่วนเหยาจื้อเหวินก็เผยสีหน้าจนใจ ทำให้เฉินชางแปลกใจมาก
บนเตียงเป็นคนแก่อายุแปดสิบกว่า ข้างๆ มีผู้หญิงอายุสี่สิบกว่านั่งอยู่สองคน แล้วก็มีหญิงชราอีกหนึ่งคน
คงจะเป็นลูกและภรรยาของผู้ป่วย
เหยาจื้อเหวินอธิบายด้วยความอดทน “ตอนนี้อาการของผู้ป่วยแย่มากค่ะ ต้องใส่ใส่ท่อช่วยหายใจ ไม่อย่างนั้นของเหลวที่ไอออกมาจะถูกดูดเข้าปอด ทำให้ปอดติดเชื้อและอาการป่วยหนักกว่าเดิมได้!”
แต่…สามคนนี้ดูไม่สะทกสะท้าน
นี่เป็นรอบที่สามแล้วที่เหยาจื้อเหวินอธิบายให้คนในครอบครัวฟัง แต่พอเห็นสามคนนี้ไม่สะทกสะท้านอะไร เหยาจื้อเหวินก็โมโหจนหนังศีรษะชาวาบ หันตัวมาบอกเล่อเล่อว่า “ไปเอาหนังสือยินยอมปฏิเสธการรักษามา ให้คนในครอบครัวเซ็นชื่อ”
ตอนนี้เอง หญิงชราที่ดูเหมือนมีความรู้ก็อดพูดขึ้นไม่ได้ว่า “ไม่เป็นไรค่ะ พวกเรามีเครื่องดูดเสมหะ ทั้งยังไอออกมาได้ด้วย ไม่ต้องใส่ท่อช่วยหายใจก็ได้
