ซีมักถูกตำนิทุกครั้งที่เฉินชางสอนเธอผ่าตัด ซึ่งเธอรู้สึกไม่ปลื้มอยู่พักหนึ่ง
ไม่น่าเชื่อว่าตัวเองจะคิดถึงเขาแล้ว
อย่าบอกนะว่า…ฉันเป็นมาโซคิสม์
พอนึกถึงตรงนี้ เมิ่งซีก็รีบส่ายหน้า
แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร พอคิดถึงเสี่ยวเฉิน เมิ่งซีก็ขัดหูขัดตากับการผ่าตัดของเก่อฮว๋ายทันที
“หมอเก๋อ คุณต้องตั้งใจฝึกให้ดีนะคะ คุณดูตรงนี้สิ รายละเอียดตรงนี้…ฉันบอกคุณไปตั้งกี่รอบแล้ว นี่…คุณทำได้แย่กว่าเสี่ยวเฉินนิดหน่อยนะ!” เมิ่งซีถอนหายใจแล้วบ่นเก่อฮว๋าย
ส่วนเก่อฮว๋ายที่เพิ่งจมอยู่กับคำชมของเมิ่งซีอย่างถอนตัวไม่ขึ้น จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนถูกน้ำเย็นสาดหน้าเรียกสติ
ผู้หญิงคนนี้…ทำไมอารมณ์ไม่ปกติแล้วล่ะ
คิดว่าสวยแล้วเจ๋งนักหรือไง!
เก่อฮว๋ายผ่าตัดต่อไปด้วยความจนใจ
ซย่าเกาเฟิงกลับมาที่โรงพยาบาล พอนึกถึงการผ่าตัดของเฉินชาง เขาก็รู้สึกคันไม้คันมือแล้วเหมือนกัน อีกทั้งการเย็บปิดแผลของเฉินชางชี้แนะเขาได้มากมาย เขาจึงเข้าห้องผ่าตัดเสียเลย
เดินผ่านห้องผ่าตัดของเก่อฮว๋ายพอดี เขาจึงเข้าไปเสียเลย
ตอนนี้เก่อฮว๋ายกำลังเย็บปิดเส้นเลือด พอเห็นอาจารย์ของตัวเองเข้ามา ก็เกิดความกล้าหาญขึ้นมาแล้ว
คุณผู้หญิงมาตำหนิผมเหรอ
อาจารย์ของผมมาแล้วนะ!
เขาคือคนที่หนุนหลังผม!
ซย่าเกาเฟิงดูการผ่าตัดของเก่อฮว๋าย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร สีหน้าผิดหวังนิดหน่อย หลังจากผ่านไปนาน…ก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้
“เฮ้อ…”
หลังจากดูการผ่าตัดจนจบด้วยความอดทน ซย่าเกาเ
