บทที่ 551 ข่มขู่
พวกเขารุดไปถึงเรือนจูเหล่าซานและจูเหล่าซื่อก็เห็นว่ามีคนมากมายมาออกันอยู่ที่นั่น
ท่านหมอชาวบ้านจับชีพจรให้จูเอ้อร์เม่ยเสร็จก็ส่ายหน้าเล็กน้อย แล้วถอนหายใจออกมา
เหล่าเฉียนมองปราดเดียวก็ทราบว่าผู้ที่นอนอยู่ตรงนั้นคือจูเอ้อร์เม่ยที่ใช้ชีวิตร่วมกับเขามากว่าครึ่งค่อนชีวิต
“เอ้อร์เม่ย…” ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าจะมีเรื่องเช่นนี้ แต่เมื่อทุกอย่างเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาตนเอง เหล่าเฉียนกลับรู้สึกเศร้าขึ้นมา เขาถลาเข้าไปหา “เอ้อร์เม่ย เจ้าเป็นอะไรไป? ทำไมเจ้ามานอนอยู่ตรงนี้?!”
“ฮือฮือ…เอ้อร์เม่ย!”
เขากอดจูเอ้อร์เม่ยเอาไว้แน่น ร่ำไห้ราวกับหัวใจแตกสลาย ไม่รู้ว่าเป็นเช่นนี้เพราะการตายของจูเอ้อร์เม่ย หรือเพราะความรู้สึกผิดและร้อนตัวกันแน่
คนที่ไม่รู้ความจริงมาได้ยินเข้ายังคิดว่าเขารักใคร่จูเอ้อร์เม่ยอย่างลึกซึ้งเสียอีก
“ท่านแม่…” เฉียนซินคิดไม่ถึงว่าทักษะการแสดงของบิดาจะยอดเยี่ยมเช่นนี้ เขานึกเลื่อมใสอยู่ในใจ รีบเลียนแบบท่าทางของบิดา โผเข้าไปกอดร่างจูเอ้อร์เม่ยพลางร้องห่มร้องไห้ “ท่านแม่ ทำไมท่านถึงตายได้? ท่านแม่ ไม่ง่ายเลยกว่าข้าจะเกลี้ยกล่อมท่านพ่อได้สำเร็จ ท่านพ่อรับปากว่าจะรับท่านกลับบ้านแล้ว เหตุใดท่านจึงด่วนตายเสียเล่า?”
“ฮือฮือ…ท่านแม่ ใครทำร้ายท่านจนตาย?”
“ท่านบอกข้าสิ ข้าจะได้แก้แค้นให้ท่าน”
……
จูเอ้อร์เม่ยนอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น ย่อมไม่อาจลุกขึ้นมาบอกเฉียนซินได้
ขณะที่เฉียนซินก็
