ูก แต่เป็นห่วงด้วยความจริงใจ!
ถึงอย่างไร งานกู้ชีพแบบนี้ก็ไม่เหมือนงานของแผนกฉุกเฉินในเวลาปกติ การกู้ชีพแบบนี้ล้วนเป็นผู้ป่วยวิกฤตที่มีอันตรายถึงชีวิตทั้งนั้น
หลี่เป่าซานมองเฉินชาง “คุณมีความมั่นใจหรือเปล่า”
เฉินชางสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง ใครจะพูดได้ว่าตัวเองมั่นใจ ยามเผชิญหน้ากับชีวิต ไม่มีใครกล้าพูดเสียงดังทั้งนั้น!
แต่เฉินชางตอบอย่างเด็ดเดี่ยวว่า “ผมมีความตั้งใจแน่วแน่ครับ!”
หลังจากหลี่เป่าซานได้ฟัง ก็ตบบ่าเฉินชางพร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้ม “สู้ๆ คุณยังมีพวกเรา!”
หลังจากพูดจบ หลี่เป่าซานก็ลุกขึ้นเดินออกไป แต่ยังหันตัวกลับมาพูดเสริมอีกว่า “ไม่ต้องกลัว มีเรื่องอะไรผมจะแบกรับให้คุณเอง ถ้าเกิดปัญหาขึ้น ผมจะรับผิดชอบแทนคุณ!”
เฉินชางได้ฟังแล้วอดตัวสั่นไม่ได้ ในใจเกิดความซาบซึ้งมากขึ้นหลายส่วน
ตอนมองเงาหลังที่บอบบางของหัวหน้าหลี่ เฉินชางกำหมัดแน่น
….
….
ทหารใหม่ออกรบ มักจะมีน้ำเย็นสาดหน้าเรียกสติ ทำให้พวกเขารับรู้อย่างชัดเจน ว่าตัวเองก็เป็นแค่ทหารใหม่เท่านั้น
นี่ก็คือ ‘การรังแกคนใหม่’ ที่มีอยู่ทุกวงการอาชีพ!
แผนกฉุกเฉินก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น หลังจากตั้งทีมกู้ชีพฉุกเฉินแล้ว ตอนเที่ยงของวันนั้นศูนย์การแพทย์ฉุกเฉินก็โทรศัพท์เข้ามา
เขตก่อสร้างของเฉาหยางใต้เกิดอุบัติเหตุขึ้น คนขับรถเหล่าหยางเตรียมตัวออกเดินทางทันที ส่วนเฉินชางก็เป็นแนวหน้า นำหวังเชียนก้าวขึ้นรถพยาบาล
ส่วนคนอื่นๆ ก็วางตะเกียบและชามข้าวใน
