มือทันที เริ่มเตรียมตัวทำงานแล้ว
ตอนนี้เป็นเวลาพักเที่ยงพอดี หลี่เป่าซานกำลังกินมื้อเที่ยง หลังจากได้ข่าวก็ตามมาทันที
ถึงอย่างไรก็เป็นครั้งแรก เขาย่อมมีความกังวลนิดหน่อยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ส่วนเถามี่กับซย่าเกาเฟิงก็กำลังปรึกษากันเรื่องการแข่งขันทักษะผ่าตัดของปีนี้ คุยไปคุยมาก็คุยไปถึงเรื่องของเฉินชางพอดี แล้วจู่ๆ ก็ได้รับโทรศัพท์จากหลี่เป่าซาน
“เหล่าเถา มาที่โรงพยาบาล พวกเขารับเคสผ่าตัดหนึ่งเคส!”
เถามี่ได้ยินแล้ววางตะเกียบทันที แล้วบอกซย่าเกาเฟิงว่า “หัวหน้าแผนกซย่า ผมจะกลับโรงพยาบาลก่อนครับ มีผ่าตัด”
ซย่าเกาเฟิงพยักหน้า แล้วถามว่า “มีผ่าตัดอะไรครับ”
เถามี่ใส่ชุดกาวน์ไปพลางลุกขึ้นยืน “โรงพยาบาลเพิ่งจะตั้งทีมกู้ชีพขึ้นมา เป็นทีมเล็กๆ ที่มีสมาชิกอายุน้อยเกินไป เสี่ยวเฉินเป็นผู้รับผิดชอบ ผมไม่ค่อยวางใจ ก็เลยจะไปดูสักหน่อยครับ!”
ซย่าเกาเฟิงได้ยินแล้วอยากรู้อยากเห็นนิดหน่อย จึงบอกว่า “ให้ผมไปด้วยเถอะครับ”
ขณะที่พูดคุยกัน ทั้งสองก็เก็บของไปด้วย เหลืออาหารที่ยังกินไปได้ไม่เท่าไรไว้เต็มโต๊ะ หลังจากจ่ายเงินแล้ว ก็บอกพนักงานว่า “รบกวนห่อให้ด้วยครับ ส่งไปที่แผนกศัลยกรรมหัวใจของโรงพยาบาลอันดับสอง”
กลัวเปลือง?
ไม่ใช่หรอก
……
……
ระหว่างทางตอนที่อยู่ห่างจากเฉาหยางใต้ไม่ถึงห้านาที เฉินชางก็มองหวังเชียนอย่างสงสัยนิดหน่อย
ในสายตาของเขา หวังเชียนเป็นคนที่ไม่น่าจะเข้ามาอยู่ในทีมกู้ชีพนี้มากที่สุดแล้ว
